Wat een gek idee zeg! De laatste week is ingegaan dus nog maar een paar dagen werken in het tehuis. Momenteel zijn alleen Dinis en Sandjok aanwezig. De overige kinderen zijn nog aan het herstellen van een griepje. Hopelijk is de bende compleet voordat ik vertrek dan kunnen we nog een groepsfoto maken. Anders doe ik dit alsnog voor we weer vertrekken naar Nederland. Will wil tenslotte het tehuis en de kinderen ook nog zien. De moesson is inmiddels begonnen maar tot op heden valt het reuze mee. Het heeft 2 dagen op rij meer dan vijf uur per dag geregend maar nu is het weer iedere dag zonnig met af en toe een fikse bui maar die is dan ook weer snel verdwenen. De temperatuur is overigens nog steeds rond de 30 graden. Als het regent tikt het hier ontzettend hard op de daken en op de golfplaten dat het gewoon gezellig is om ergens overdekt buiten te zitten en er naar te luisteren. Het is momenteel wel een ziekenboeg in het tehuis. Een van de didi's die altijd kookt, de was doet etc heeft een rare zwelling bij haar schouderblad. Deze loopt bijna door tot onder haar oksel. Ze heeft allerlei medicijnen gehad maar niks helpt. In het ziekenhuis heeft ze allerlei bloedtesten enzo ondergaan en daaruit is gebleken dat het in ieder geval geen kanker is. Met een operatie kunnen ze het verwijderen en zou het weg moeten blijven. Dit kan ze overigens in geen geval betalen want dit kost ongeveer 5 x een maandsalaris. Ook is er dan bij haar ook weer het probleem dat ze dan geen inkomsten heeft. Er is besloten dat de operatie in ieder gaat plaatsvinden en ze krijgt ook een periode salaris doorbetaald. Een parttime didi zal meer gaan werken en de andere kinderen zullen wat meer taken op zich nemen. Ze proberen de operatie in de vakantieperiode te laten plaatsvinden. De andere didi die altijd helpt met de gehandicapte kinderen en die onlangs gestoken was in haar gezicht heeft wederom pech! Ze is gevallen en nu zit haar linkerarm, de elleboog in het verband en ze heeft veel pijn, dat kan ik zien aan haar gezicht. Ze heeft van allerlei medicijnen gekregen. Ze is wel gewoon aanwezig. Binnenkort aan het einde van deze week hebben ze een vakantie voor een periode van 12 dagen. De didi's zitten er niet echt om te springen, ze vinden die periode zelfs saai. Ze missen dan het werk en de kinderen. Ik moet zelf ook zeggen dat ik deze periode ook niet als 'werken' heb ervaren maar meer als een verademing/verrijking. Iedere dag ben ik er met plezier en goed gemutst van terug gekomen. Ben trouwens verschillende toeristen tegengekomen die allemaal dezelfde denkwijze hadden en die dezelfde ervaring wilden opdoen. Ze hebben hun huis en baan opgezegd en willen voor een jaar of zolang het budget het toe laat gaan rondreizen door Azie. Als je inderdaad geen hypotheek/huur en vaste lasten hoeft te betalen kun je het hier inderdaad wel een jaar volhouden. Daarna zien ze wel verder maar even weg van de 'harde wereld' en het hoofd leegmaken. Van de week een groepje toeristen tegengekomen die een knuffel wilden hebben. Ze hadden allemaal een wit t-shirt aan en na de knuffel moest je er iets op schrijven. Het werkte verbazend goed en iedereen reageerde enthousiast. Ze hadden ook echt al veel nationaliteiten verzameld en het is natuurlijk een leuk aandenken om eventueel in te lijsten. Ook is de familie aap nog op bezoek geweest in het tehuis. Normaal slaan de honden dan meteen aan maar die waren dit keer nergens te bekennen. De apen zorgen voor een hoop overlast en maken veel kapot in de tuin,planten etc. Heb nog snel een paar foto's gemaakt en toen hebben we ze weggejaagd. Het is nu hier ook het seizoen van de mais. Toen de kinderen van school terug kwamen kregen ze allemaal een maiskolf en ik ook. Wel een grappig gezicht als je zo'n 20 personen aan zo'n maiskolf ziet knagen. Verder natuurlijk ook al druk bezig met de voorbereidingen omdat will komt. Ik ga hem zaterdag ophalen van het vliegveld. Ben benieuwd wat zijn eerste ervaringen van Kathmandu zullen zijn. Natuurlijk hou ik jullie alsnog van alles op de hoogte. Groetjes....