Laatste update

Het is inmiddels weer even geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. Nu zijn we inmiddels weer terug in Kathmandu en helaas gaan we dinsdag weer naar huis. Het had nog wel langer mogen duren voor mij. Ik heb de tijd van mijn leven gehad, wat een unieke ervaring! Er is zoveel op me af gekomen en ik heb zoveel moois gezien dat is met geen woorden te beschrijven. Gelukkig heb ik veel foto's en alles opgeschreven dus kan ik ook nog na genieten. Het zal weer even wennen zijn om terug te zijn in Nederland en het dagelijkse ritme weer op te pakken. Wel leuk om iedereen weer te zien!

We zijn naar Dakshinkali geweest. Hier komen de gelovigen 2x per week offeren om de godin te voorzien van haar bloedlust. De mensen staan urenlang in lange rijen om een geit, kip of wat anders te offeren. We voelden ons wel een beetje schuldig want wij hadden natuurlijk niks te offeren en konden zo doorlopen. Ook opvallend is dat ze bij zo'n bloederig ritueel gekleed gaan in de mooiste kleding die ze hebben terwijl er toch veel bloed enzo op de grond ligt. Hier lopen ze overigens gewoon met blote voeten doorheen. Als ze aangekomen zijn bij het offeraltaar wordt het beest ontzettend snel onthoofd en laten ze het bloed wegstromen. Ze nemen het dier dan weer mee naar de plaatselijke slagers die er ook aanwezig zijn. Deze stoppen het dier in de kookpot of maken het vlees klein zodat de familie het mee kan nemen om dit samen op te eten of te gaan picknicken in het park. Een bijzonder tafereel om te zien. Het was er ontzettend druk en onze taxi stond helemaal klem toen we weg wilden. Enkele bussen waren al zo vriendelijk om een stukje te verplaatsen maar we konden nog niet weg. Gelukkig helpt iedereen hier elkaar en dus hebben ze de taxi maar een beetje opgetild en verschoven en konden we onze weg vervolgen. Dit is ook niet zo moeilijk met een kleine Suzuki. Ook hebben we de berg Nagarjun beklommen. Met de auto is het een route van 25km en te voet 5 km. Dit leek ons een leuke wandeling dus dat zouden we wel effe doen... Het gehele pad bestond uit traptreden. Dit is ontzettend zwaar omdat je je eigen stappen niet kunt bepalen. De kennedymars heb ik dit jaar gemist maar dit kwam zeker in de buurt. Het eerste gedeelte bestond uit een aanval van muggen. Het tweede gedeelte uit een aanval van bloedzuigers. We konden dus nergens even rustig zitten of staan om bij te komen. Na een klim van ongeveer 3 uur werden we beloond met een fantastisch uitzicht over heel Kathmandu, omgeven door de bergen. Met de lokale bus naar het openbare zwembad gereden dat prachtig in de natuur ligt. Het is een enorm zwembad en de lokale bevolking komt hier zwemmen. De toeristen gaan meestal ergens in een hotel badderen. We kwamen bij openingstijd aan en ik had het hele bad voor mij alleen. Gedurende de ochtend werd het drukker maar ik zwom als enigste vrouw tussen al die Nepalese mannen. Dat is al een ervaring op zich. Will die aan de kant lag kon precies zien waar ik was in het zwembad, hij hoefde de ogen van de mannen maar te volgen. Ze bleven wel allemaal in het ondiepe een beetje spetteren en ze proberen elkaar zwemles te geven. Na dit alles hebben we de chaos van Kathmandu verlaten en zijn we de natuur en de rust gaan opzoeken. We zijn naar Nagarkot en Dulikhel geweest. We hadden geluk met het weer, zeker voor de moessontijd en hebben zelfs de grote bergen gezien dus een glimp van de Himalaya opgevangen. Nagarkot is een hele mysterieuze/mystieke omgeving. Dit komt allemaal door de mist die daar rondom de bergen hangt. Zo kun je heel ver weg kijken en zo is er 5 minuten later niks meer te zien en lijkt het alsof er geen bergen of natuur is. Een indrukwekkend natuurverschijnsel. Het is ook prachtig te zien hoe die mist weer optrekt tussen al die bergen en de prachtige natuur. Je moet natuurlijk wel opletten dat je niet verdwaald want zo zie je dus helemaal niks meer. Met de toeristische bus naar Pokara gereden een rit van ongeveer 8 uur (200 km). De weg kronkelt helemaal door de bergen, een prachtige rit, je kijkt je ogen uit. Af en toe snap je niet dat er mensen wonen bovenop die bergen. Hoe krijgen ze er de huizen gebouwd en hoe komen ze aan eten, drinken, etc. De mensen wonen hier in hele eenvoudige hutjes maar het is toch altijd nog beter als in de vervuilde stad. Ze verbouwen wat rijst of mais, houden een paar geiten en kippen en ze redden het wel. De flessen water vlogen af en toe door de bus want het had geregend en daardoor is de weg dan meteen slecht en zit het vol met kuilen en gaten. Ook maakte de bus plotseling een noodstop en vloog iedereen naar voren. Iedereen dacht wat is er toch aan de hand? Blijkbaar stopte hij voor een slang die de weg overstak. Het brengt blijkbaar ongeluk als je hem plet. Hier hebben de mensen ook allemaal oventjes van klei buiten staan onder golfplaten dakjes en daar maken ze dan het eten op klaar, net de flintstones. Prachtig om te zien. Op advies van het Yellow House verbleven we in het Greenpeace resort. Dit resort bevond zich aan Lakeside. We reden alle toeristische restaurantjes, cafeetjes, lodges etc voorbij. De weg begon ook weer slechter te worden en er waren geen mensen meer op straat, we dachten waar komen we toch uit?? En daar was dan plotseling toch het resort. Een prachtige kamer met balkon uitkijkend op de bergen en de World Peace Pagodeen het Phewa meer en de rijstvelden en prachtig heldere slootjes. De lokale bevolkingis de hele dag bezig om rijstplantjes te zetten en het onkruid te verwijderen. Ook komen ze de was doen en zichzelf wassen in deze heldere slootjes.De paragliders zagen we ook door de bergen zweven en deze landden op een grasveldje voor onze neus. Savonds komen bewoners weer met een zaklamp om door de rijstvelden en de slootjes te baggeren op zoek naar kleine visjes die ze dan weer lekker kunnen bakken om te gebruiken in hun favoriete curry. Kortom volop leven voor onze neus. Het restaurant lag in een prachtige tuin met een aangelegde plas water met 2 prieeltjes erin waar je lekker kon eten en genieten van het uitzicht. In Pokara zijn we ook naar een prachtige waterval gaan kijken. Wat een natuurgeweld en wat een hoeveelheid water wat uit de bergen komt. De waterval was nu ook op zijn mooist door de moessonperiode. Tevens een paar grotten bezocht en naar het Mountain Museum geweest. Een erg interessant museum over alle bergen en het bergbeklimmen. Ook opvallend hoeveel rotzooi er iedere keer weer achtergelaten wordt door de klimmers. Lege zuurstofflessen, afgebroken ladders, kookgerei, tenten etc. We kwamen hier ook een nepalese vrouw tegen die ons wel op de foto wilden zetten zodat we een herinnering hadden. Ze vertelde ons precies waar we het beste konden gaan staan en welke houding we moesten aannemen. Ze heeft een prachtige fotoreportage van ons gemaakt. Ook vroeg ze of we bij haar op de thee wilde komen in haar dorp. We hebben ook nog een rondvaart gemaakt over het meer. Op zaterdag komen alle gelovigen hier ook om een rondvaart te maken naar een tempelen te offeren. Deze tempel ligt in het midden van het meer. We hebben ook de berg naar de World Peace Pagode beklommen en ook vanuit hier een prachtig uitzicht en heerlijk tot rust gekomen. Hierna doorgereden naar Chitwan National Park. Hier uitzicht op het park en de rivier. Vlak na aankomst zagen we al een grote krokodil van ongeveer 3 a 4 meter voorbij zwemmen. Smorgens worden hier ook de olifanten gewassen in de rivier. Wederom weer een oase van rust. Hier hebben we in een uitgeholde boomstam over de rivier gevaren op zoek naar krokodillen en prachtige vogels. Hierna een jungle walk gedaan door de prachitge natuur met zijn eigen junglegeluiden. Uiteindeijk uitgekomen bij het Elephant Breeding Centre. Hier worden olifanten geboren en opgevoed en afgericht. Ook hebben we een rit gemaakt van 2,5 uur op de rug van een olifant door de jungle. Helaas geen neushoorn gezien. Je zit met 4 personen in een houten zitje bovenop de olifant. Hier ervaar je pas de kracht van zo'n dier. Het baant zich gemakkelijk een weg door de jungle en door het water. Het valt af en toe niet mee om goed te blijven zitten zeker niet als hij naar boven of naar beneden moet. Je hebt soms het idee dat je zo uit het bakje kiept maar toch vertrouw je de olifant, wat een machtig beest. Ook is het prachtig om te zien hoe zo'n kudde buffels het water in gaat en de rivier oversteekt. Ook een jeepsafari gemaakt en met de olifanten in bad geweest. Je zit dan echt op de rug van zo'n gigant dus zonder iets en dan ga je dus het water in. Met zijn slurf spuit hij je op zijn rug dus helemaal nat. Dit gaat best met veel kracht. Hierna liet hij zich in het water zakken en rolde hij om en dus lagen we in het water. In hetzelfde water dus als waar de krokodillen zitten. Na 3x zaten we eindelijk weer op de rug van de olifant en heeft hij ons weer veilig op het zand afgezet. We gaan ook nog samen met Janakh en Pushpa een typisch nepalees gerecht eten en nog een keer naar de kinderen kijken voordat we terug naar huis gaan. Natuurlijk hebben we nog veel meer gezien en gedaan maar het is teveel om allemaal op te noemen dus hierbij een kleine impressie. Bedankt voor alle leuke reacties en jullie medeleven, het was leuk om die te lezen. Tot gauw, helaas......

The paradox of our age.

Bij de Bodnath stoepa hebben we een mooie/goede tekst op de kop weten te tikken:

THE PARADOX OF OUR AGE

We have bigger houses but smaller families.

More conveniences, but less time

We have more degrees, but less sense

More knowledge, but less judgment.

More experts, but more problems.

More medicines, but less healthiness

We've been all the way to the moon and back but have trouble crossing the street to meet the new neighbor.

We built more computers to hold more information to produce more copies than ever but have less communication.

We have become long on quantity but short on quality

These are times of fast foods but slow digestion.

Tall man but short character

Steep profits but shallow relationships

It's a time when there is much in the window but nothing in the room

His Holiness the 14th Dalai Lama

Hallo

Omdat Will pas is aangekomen hebben we de eerste dagen een beetje rustig aan gedaan en de garden of dreams bezocht en durbar square. Toevallig was er bij durbar square het Kumari festival bezig. Heel veel kinderen zagen er allemaal als een kumari uit. Eigenlijk is het verhaal hierachter maar triest. Hoge priesters zoeken onder jonge meisjes van een bepaalde kaste iemand uit die voldoet als een Kumari. Zij wordt geacht te beschikken over 32 schoonheden. Voor deze ceremonie worden meer dan 100 buffels en geiten geslacht en de koppen worden op de grond geplaatst. Het meisje vaak niet ouder als 3 jaar dient bij het zien hiervan kalm te blijven. Ze wordt gezuiverd en de godin neemt haar lichaam over. Ze wordt in het rood gekleed en behangen met sieraden en ze krijgt een derde oog op haar voorhoofd geschilderd. Haar voeten mogen de grond niet raken. Ze woont in een ruimte in durbar squar. Hier woont ze afgezonderd van haar familie en wordt ze verzorgd door bedienden. Ze komt zelden buiten en verleent audientie aan gelovigen. Ze behoudt haar functie totdat zij begint te menstrueren. Dan gaan de priesters op zoek naar een nieuwe. Ze wordt verenigd met haar familie die ze nauwelijks kent en ze wordt niet meer als godin behandeld. Men zal proberen haar uit te huwelijken maar meestal lukt dit niet omdat wordt beweerd dat de man vd ex-kumari gedoemd is om jong te sterven. Meestal leidt ze een teruggetrokken bestaan gesteund door een kleine bijdrage van het rijk en de herinneringen aan een glorierijke/goddelijke jeugd. Tegenwoordig zijn er nog meer dan 10 kumari'sin de vallei waarvan er 4 in Kathmandu.

We hebben een mooie tocht gemaakt door het gebergte en de prachtige natuur eromheen, het was helaas wel een beetje bewolkt. We zijn ook naar een restaurant geweest waar ze als specialiteit de japanse croud fish kweken en serveren. Deze zitten allemaal nog vers in het water en je kunt ze zo uitzoeken, kortom verser kan niet. Dit hebben ze heerlijk met een curry opgediend. Het was heerlijk maar je moet wel een beetje ontleden want de verse stukken kop en staart liggen ook in het pannetje. Will is slager geweest van beroep maar een visje met een kop en oog eraan dat moet hij niet.... Dus geluk voor mij, ik had heel het pannetje voor mij alleen.

We zijn ook nog even aapjes gaan kijken in de dierentuin. Of waren wij de attractie?? Het was geen grote dierentuin maar er zaten wel waterbuffels, tijgers, neushoorns, krokodillen etc dus toch wel de grotere dieren. Je kon zelfs een ritje maken op de olifant maar dat bewaren we voor chitwan.Bij ons zou de jeugd van 15-16 jr op een brommer rond toeren of naar de film gaanmaar hier gaan ze bij een plas water lekker een rondje waterfietsen of een zo goed mogelijke pose aannemen om op de foto te komen want moderne kapsels hebben ze hier wel.

Ook zijn we naar de botanische tuinen in Godawari geweest. Janakh en Pushpa komen uit Nepal en hebben ons wat tips gegeven over niet-toeristische plekjes. Het was een prachtig park en heerlijk om hier frisse lucht op te snuiven. Hier heb je allerlei tuinen zoals een rotstuin, cactustuin, japanse tuin etc. Het is er ook ontzettend vochtig zodat het meer een tropisch paradijs/jungle lijkt. Het geluid van de krekels is er ook enorm. Nadat we onze longen weer gevuld hadden met frisse/verse lucht zijn we doorgereden naar een klooster. Hier moesten we onze sandalen uit doen en de deuren werden speciaal voor ons geopend. Tot mijn verbazing zag ik dat Will bloed had zitten op zijn voet en ik wees hem hierop. Toen ik naar mijn eigen voeten keek schrok ik me rot! Een grote worm tussen mijn tenen en ook bloed aan beide voeten. Een enorme bloedzuiger, wat een vies beest. Gelukkig had onze chauffeur een goed medicijn om het bloeden te stelpen. Een beetje pruimtabak erop en klaar! Sindsdien check ik wel mijn schoenen...

Ook heb ik Will laten kennismaken met de lokale bus. Natuurlijk moet je dan eerst met een ruim busje, volgens Nepalese begrippen beginnen. Hier had je nog bankjes achterelkaar waar je krap met z'n 2en naast elkaar kon zitten. Dit viel allemaal nog wel mee. Op de terugweg hield ik een klein suzuki omnibusje aan. We konden er nog wel bij volgens de 'propper' . Je moet al krom in het busje stappen want als je zit komt je hoofd net niet tegen het dak. De rugzak houden de passagiers even vast zodat je ziet waar de tenen en voeten staan van de medepassagiers. En ja hoor dan verschijnt er toch nog een klein plekje zodat je lekker dicht en warm tegenelkaar aan zit en als er dan een leuke hobbel in de weg zit, dan schiet je zo op iemand anders zijn schoot. We hebben even geteld en er zat 15 man in het busje en de propper bleef maar roepen of er nog iemand mee wilde,dus er konden er nog veel meer bij.... Het was wel grappig want vlak voor je uitstapt moet je betalen. Ik wist inmiddels hoeveel het was en had dus al gepast geld klaar in mijn hand. Het was maar liefst 40 cent voor ons samen en dat voor een attractievan 30 minuten. Een nepalees stel vroeg hoe ik dat wist en of ik Nepalees was en sprak want zij moesten het nog vragen. Toen weer een beetje geoefend met woordjes en zinnetjes en je hebt meteen contact met de lokale bevolking. De propper zegt ook netjes waar je uit moet stappen want hij kan ook wel zien dat wij dat niet weten in die chaos van straatjes en verkeer.

Ik heb met Lisa, een Duits meisje dat tegenwoordig in Australie woont een plaatselijke huisarts bezocht. Ze is vanuit China naar Nepal gekomen en had al 4 weken last van een verkoudheid en van haar darmen. Het kwam er iedere keer niet van om naar een dokter te gaan en omdat ik er nu bij was zijn we samen gegaan. We liepen tijdens het spreekuur binnen want een afspraak heb je niet nodig. Het zat er vol met lokale bevolking. Het consult kost niks, je betaald alleen maar voor de medicijnen. Er stonden grote potten met allerlei pillen, ze leken allemaal hetzelfde. De dokter voelt aan je pols en weet dan precies wat er aan de hand is. Ze kreeg 3 soorten pillen voor 14 dagen. Het waren harde ballen die op konijnenkeutels leken en die moet je dan innemen met het ontbijt, de lunch en het avondeten. Je moet er dan op kauwen en ze doorslikken met heet water. Deze pillen zijn helemaal gemaakt van natuurlijke kruiden. Ze halen en tellen de pillen ook gewoon met de blote hand, kortom alles is dus natuurlijk en hygienisch. Ik ga snel eens kijken of ze inmiddels beter is. Ze moest er ook op letten dat ze niet te pittig eet en dat de groenten allemaal goed gekookt zijn... dat is makkelijker gezegd dan gedaan in zo'n land...

laatste week

Wat een gek idee zeg! De laatste week is ingegaan dus nog maar een paar dagen werken in het tehuis. Momenteel zijn alleen Dinis en Sandjok aanwezig. De overige kinderen zijn nog aan het herstellen van een griepje. Hopelijk is de bende compleet voordat ik vertrek dan kunnen we nog een groepsfoto maken. Anders doe ik dit alsnog voor we weer vertrekken naar Nederland. Will wil tenslotte het tehuis en de kinderen ook nog zien. De moesson is inmiddels begonnen maar tot op heden valt het reuze mee. Het heeft 2 dagen op rij meer dan vijf uur per dag geregend maar nu is het weer iedere dag zonnig met af en toe een fikse bui maar die is dan ook weer snel verdwenen. De temperatuur is overigens nog steeds rond de 30 graden. Als het regent tikt het hier ontzettend hard op de daken en op de golfplaten dat het gewoon gezellig is om ergens overdekt buiten te zitten en er naar te luisteren. Het is momenteel wel een ziekenboeg in het tehuis. Een van de didi's die altijd kookt, de was doet etc heeft een rare zwelling bij haar schouderblad. Deze loopt bijna door tot onder haar oksel. Ze heeft allerlei medicijnen gehad maar niks helpt. In het ziekenhuis heeft ze allerlei bloedtesten enzo ondergaan en daaruit is gebleken dat het in ieder geval geen kanker is. Met een operatie kunnen ze het verwijderen en zou het weg moeten blijven. Dit kan ze overigens in geen geval betalen want dit kost ongeveer 5 x een maandsalaris. Ook is er dan bij haar ook weer het probleem dat ze dan geen inkomsten heeft. Er is besloten dat de operatie in ieder gaat plaatsvinden en ze krijgt ook een periode salaris doorbetaald. Een parttime didi zal meer gaan werken en de andere kinderen zullen wat meer taken op zich nemen. Ze proberen de operatie in de vakantieperiode te laten plaatsvinden. De andere didi die altijd helpt met de gehandicapte kinderen en die onlangs gestoken was in haar gezicht heeft wederom pech! Ze is gevallen en nu zit haar linkerarm, de elleboog in het verband en ze heeft veel pijn, dat kan ik zien aan haar gezicht. Ze heeft van allerlei medicijnen gekregen. Ze is wel gewoon aanwezig. Binnenkort aan het einde van deze week hebben ze een vakantie voor een periode van 12 dagen. De didi's zitten er niet echt om te springen, ze vinden die periode zelfs saai. Ze missen dan het werk en de kinderen. Ik moet zelf ook zeggen dat ik deze periode ook niet als 'werken' heb ervaren maar meer als een verademing/verrijking. Iedere dag ben ik er met plezier en goed gemutst van terug gekomen. Ben trouwens verschillende toeristen tegengekomen die allemaal dezelfde denkwijze hadden en die dezelfde ervaring wilden opdoen. Ze hebben hun huis en baan opgezegd en willen voor een jaar of zolang het budget het toe laat gaan rondreizen door Azie. Als je inderdaad geen hypotheek/huur en vaste lasten hoeft te betalen kun je het hier inderdaad wel een jaar volhouden. Daarna zien ze wel verder maar even weg van de 'harde wereld' en het hoofd leegmaken. Van de week een groepje toeristen tegengekomen die een knuffel wilden hebben. Ze hadden allemaal een wit t-shirt aan en na de knuffel moest je er iets op schrijven. Het werkte verbazend goed en iedereen reageerde enthousiast. Ze hadden ook echt al veel nationaliteiten verzameld en het is natuurlijk een leuk aandenken om eventueel in te lijsten. Ook is de familie aap nog op bezoek geweest in het tehuis. Normaal slaan de honden dan meteen aan maar die waren dit keer nergens te bekennen. De apen zorgen voor een hoop overlast en maken veel kapot in de tuin,planten etc. Heb nog snel een paar foto's gemaakt en toen hebben we ze weggejaagd. Het is nu hier ook het seizoen van de mais. Toen de kinderen van school terug kwamen kregen ze allemaal een maiskolf en ik ook. Wel een grappig gezicht als je zo'n 20 personen aan zo'n maiskolf ziet knagen. Verder natuurlijk ook al druk bezig met de voorbereidingen omdat will komt. Ik ga hem zaterdag ophalen van het vliegveld. Ben benieuwd wat zijn eerste ervaringen van Kathmandu zullen zijn. Natuurlijk hou ik jullie alsnog van alles op de hoogte. Groetjes....

Ziekenhuis

Inmiddels ben ik ook al naar het ziekenhuis geweest samen met Pushpa om te kijken hoe het met het meisje gaat dat alvast aan 1 voet is geopereerd. Het was een aardige rit met de taxi over een hobbelige, stoffige weg. Het is een mooi gebouw om aan de buitenkant te zien. Ook is er een apart gebouw waar ook gehandicapte kinderen worden opgevangen. Ook is er een school aanwezig en een groot terrein zodat er genoeg speelruimte voor de gehandicapte kinderen is. Toen we het ziekenhuis binnen kwamen rook je meteen de geur van dethol, ontsmettingsmiddel. We passeerden eerst de wachtruimte waar mensen op de dokters zaten te wachten. Bij ons moet je misschien ooit lang wachten maar hier leek het wel een gekkenhuis met wel 100 wachtenden.... Zo ontzettend druk. Via de trappen zijn we naar de kinderafdeling gelopen. Ze hebben ook wel keurig netjes een rolstoelpad aangelegd overigens. Bij de kinderkamer aangekomen zag ik het meisje al op bed liggen en ook haar zus en moeder waren aanwezig. Ze was net rijst met vis aan het eten. We hadden ook wat fruit meegenomen zodat ze toch ook wat vitamines binnen zouden krijgen. Op de kamer stonden denk ik wel 15 bedden. En voor elk kind was er wel een ouder aanwezig die daar dus al die tijd verblijven en dus ook moeten slapen want ze moeten zelf de totale verzorging van het kind op zich nemen. Ze staan dus als het ware voor het blok als hun kind ziek wordt. Of je baan verliezen en voor het kind zorgen of hoe vang je de verzorging op??Ook hebben we voor het kind wat vochtige doekjes meegebracht zodat ze haar toch een beetje kunnen wassen en schoon kunnen houden. En voor de moeder een soort slaapmatje zodat ze niet op de harde vloer ligt. Ze heeft gelukkig geen pijn maar ze vraagt wel steeds wanneer ze weg mag. Ze is bang voor de spuiten die ze iedere dag krijgt. Ze was ook te verlegen om de vis op te eten omdat ze er zolang op moest kauwen. Ze at wel als wij weg waren. Over 3 maanden volgt dus haar andere voet als de infectie dan weg is tenminste... Ze moet er dus nog een hele tijd verblijven en ook het revalidatieproces zal nog lang gaan duren. Ze hebben een speelplek in het midden van de kamer zodat de kinderen een spelletje kunnen doen en er is een tv aanwezig. Verder zijn de bedden erg eenvoudig. Wel zijn de muren ook beschildert met kindertekeningen. Verder zag de kamer er maar somber uit. We hebben een kopje thee gedronken en zijn toen langzaam weer gegaan. Het zijn denk ik lange dagen voor zowel de moeder als het kind. Er is tenslotte verder weinig te doen in het ziekenhuis en elke dag is dan ook maar hetzelfde.

Daar ben ik weer

Bij het yellow house zaten 3 duitsers buiten en ze hadden een raar zwart zakje bij. Er worden hier best wel veel jointjes gerookt dus ik dacht het zal wel zoiets zijn. Ze haalde er een drinkglas bij en schudde een gedeelte van het zakje in het glas. Het leek wel houtskool maar dan heel fijn gemalen. Ze deden er ook wat water bij totdat het glas vol was. Zelfs het personeel vroeg wat het was. Het schijnt dus een natuurlijk goedje te zijn wat helpt tegen diarree. Ik geloof het meteen, het stopt al bij het zien dat je dat weg moet drinken.

Sandjok is de eerste die zelfstandig vooruit loopt met het loopstoeltje. Hij hangt nog wel te ver naar voren maar goed het is dan ook maar een dun en schraal mannetje dus dan is zo'nloopstoeltje ook al snel te groot. Het was ook geen verrassing want hij heeft zoveel energie in zijn lijfje. Af en toe moeten we nog wel even de wielen goed zetten maar dan gaat hij ook als een speer.

Silpa heeft een nieuw gezicht gekregen. Ze hebben haar haar eraf geschoren en is nu dus bijna kaal. Dit omdat ze haren uittrok en die in haar mond stopte en op wilde eten. Het zal misschien ook wel een beetje tegen de warmte zijn.

Ook heb ik deze week de twee didi's samen op de foto gezet. Ze moesten er wel eventjes aan wennen en keken wat ongemakkelijk. De volgende dag kwam 1 van de 2didi's bij het tehuis en heel haar gezicht was opgezwollen. Ze was gestoken op haar voorhoofd en rondom haar ogen en wangen was het helemaal opgezet. Je herkende haar bijna niet meer. Ik heb geen foto meer durven maken van haar.

Ook hebben we nu voor de kinderen een wasbak vol gedaan met bonen en zaden. Ze kunnen er dan lekker met de voeten en handen doorheen woelen. Misschient stimuleert en prikkelt dit wel de zintuigen en gaan ze daardoor hun handen en voeten meer bewegen. Het gekke is dat je er zelf ook gewoon mee gaat spelen omdat het lekker aan voelt. Ook vinden ze het geweldig als we een hand vol pakken en het dan als regen naar beneden laten vallen. Overigens sinds we dit gedaan hebben en misschien is het de goden verzoeken heeft het iedere eventjes geregend. Er is nu ook besloten dat de kinderen die dicht in de buurt van het tehuis wonen gebracht moeten worden door de familie zelf. Dit omdat er iedere keer problemen zijn met de taxi's over de prijs en over dat ze ooit te lang moeten wachten voordat het kind er is. Deze week hadden we een keer een andere taxichauffeur en hij begon met een goede prijs maar toen had hij mij ook gezien en toen moest hij het dubbele hebben. Er is toen alsnog een andere taxi geregeld. Als de kinderen koorts hebben is het eigenlijk de bedoeling dat ze de kinderen thuis houden omdat het anders zo is overgeslagen op de andere kinderen. Helaas wordt hier niet altijd gehoor aangegeven of denken ze misschien dat het wel mee valt of ze hebben anders misschien geen oppas. Deze week heeft het als gevolg dat er vandaag alleen dus maar Sandjok aanwezig was en dat de rest ziek thuis was. Hopelijk herstellen ze snel weer... Het was leeg vandaag, je mist ze meteen.

Overigens kan ik nu ook al zeggen dat mijn missie geslaagd is, ik had dit voor geen goud willen missen. Dus ik zou dan ook iedereen willen aanraden mocht je een droom hebben probeer die waar te maken! Ik heb een bepaalde rust gevonden en ben tot meer in staat als dat ik zelf voor mogelijk hield. Ook weet ik weer wat belangrijk is voor mezelf en waar ik waarde aan hecht. Overigens als ik terug ben wil ik gaan beginnen met een cursus chinees/nepalees en wie weet ligt er nog wel een keer een wereldreis in het verschiet...

Wat ik trouwens ook nog zo mooi vind aan deze landen is het sociale aspect. Vroeg in de morgen zitten de mensen al lekker op straat samen een kopje koffie te drinken of ze zijn al een spelletje aan het doen. Ook gaan ze lekker buiten bij de kraampjes wat eten. De kinderen zijn ook op straat lekker aan het spelen. Veel van het dagelijkse gebeuren vindt plaats op straat. Als je bij ons voor op straat zou gaan zitten zou het eerder asociaal zijn terwijl het eigenijk veel socialer is juist. Daar kunnen we denk ik nog veel van leren en dat mis ik ook wel in Nederland daar is het meer ieder voor zich.... helaas...

Ook trouwens voor het eerst in mijn leven verse lychees gegeten. Wist niet dat die zo lekker waren. Het is maar een kleine vrucht maar zeker de moeite waard. Je haalt er eerst de schil vanaf en dan hou je wit vruchtvlees over. Uiteindelijk hou je dan een bruine pit over. Het begint trouwens al op te schieten want over een dikke week komt Wil ook al hier naar toe gevlogen. Het is geweldig om hem dan alles te laten zien zodat hij ook weet waar en wat ik al die heb gedaan en gezien maar ik ga de kinderen wel echt missen. Je bent zo intensief iedere dag met ze bezig. Je krijgt toch een band met ze en ieder kind is op een andere manier speciaal door haar/hem doen of laten. Maar er is hier natuurlijk ook nog zoveel moois te zien dat maakt dan ook weer een hoop goed.

Overigens door de regen die gevallen is leek de rivier weer bijna schoon van afval. Het water stroomde weer door en je zag ook water ipv alleen maar rotzooi. Maar helaas dat kan natuurlijk niet verdwijnen en de volgende dag lag het water weer helemaal vol en waren de varkens weer naar voedsel aan het zoeken. Het is dan wel sneu om te zien dat er dan ook gewoon mensen aan de rivier wonen en daar dus in die stank moeten leven. Zelfs de kinderen spelen dan tussen het vuilnis en wassen er zichzelf. Ze weten waarschijnlijk niet beter. Ook zie je regelmatig koeien gewoon midden op de straat liggen tussen het drukke verkeer. Ze liggen er dan zo relaxed bij alsof ze willen zeggen, mij kan niks gebeuren. Het schijnt dat deze beesten toch een eigenaar hebben en die zullen er net zo over denken.

Dagelijkse stand van zaken

Het nieuwe jongetje van vijf jaar genaamd Dinis is echt heel erg slap. Hij kan zelfs nog niet zitten. De meeste tijd ligt hij dan ook. Natuurlijk proberen we hier verandering in te krijgen door hem te laten zitten zodat zijn spieren wat sterker worden. Zijn hoofd moeten we ook ondersteunen want die kan hij ook niet goed rechtop houden. Als je hem los zou laten zou hij bij wijze van inelkaar zakken. Hij vind het wel geweldig als we hem op een matras leggen en hem dan zou rollen. Ook als we hem op zijn buik leggen probeert hij zichzelf om te rollen, je ziet aan zijn snoetje dat dit dan kracht kost. Het eten wilde in het begin ook nog niet zo vlotten met een lepel, waarschijnlijk is hij gewend dat zijn ouders hem dit met de hand aanrijken. Ook ik leer nog steeds bij van de fysiotherapeut omdat hij toch iedere keer ook weer nieuwe oefeningen laat zien die we dan weer kunnen toepassen en afwisseling is voor de kinderen ook beter want anders weten ze al precies welke oefeningen we met ze gaan doen. Is het momenteel erg rustig met stakingen schijnt er een benzineprobleem te zijn. Er is bijna nergens benzine te verkrijgen. Waarschijnlijk wordt dit achtergehouden voor de zwarte markt ofzo.... Gelukkig is de taxi met de kinderen tot op heden nog gekomen... hij was er bang voor.. Ik werk overigens bijna heel de week op zaterdag na, dat is mijn relax dag. Ben trouwens ook erg benieuwd hoe het er hier aan toe gaat met de moesson.. Het schijnt dat dat hier rond de 15e begint. Tot op heden zijn er alleen nog maar later in de avond of snachts pittige buien gevallen. Voor al het stof enzo zou het wel goed zijn maar verders hoor je mij niet klagen over het mooie weer. Heerlijk niet te hoeven nadenken over wat je aan trekt. Ben trouwens ook nog goed weggekomen. Zat boven op het dakterras mijn lunch te nuttigen. Omdat de stenen zo heet waren van de zon had de didi een paar emmers water over de stenen gegooid. Hierdoor had ik dus blote voeten die nat waren. In het tehuis lopen we allemaal op blote voeten. Ik wilde de stenen trappen weer aflopen naar beneden om naar de kinderen te gaan maar ik had dus helemaal niet meer in de gaten dat mijn voeten nat waren of niet aangedacht. De stenen treden waren hierdoor dus spek en spek glad en ja hoor ik lag een paar treden lager. Gelukkig alleen een paar blauwe plekken eraan overgehouden en op mijn kont naar beneden geschoven. De didi's hoorden dit natuurlijk en kwamen snel kijken of alles ok was. Heb trouwens ook vernomen dat de voetbalgekte ook weer begonnen is, ook hier hebben ze met dat warme weer nog zin in een partijtje voetbal. Iedereen sprak me er trouwens op aan dat Nederland niet gewonnen had. Hebben ze er weer een potje van gemaakt? Hopelijk vanavond beter tegen Duitsland.. De kinderen zijn trouwens ook erg lief als ze slapen.... even rust voor ze is ook belangrijk en ook voor ons. Er was trouwens ook een nieuw meisje met haar ouders voor een gesprek langsgeweest. Ze was geestelijk wel goed bij maar haar voeten stonden helemaal naar binnen gericht, dus 1 voet helemaal naar links en 1 voet helemaal naar rechts. Ook had ze een enorm gat in haar voet zitten. Het was erg lastig wat we nu met haar aan moesten. Ze viel eigenlijk niet in de categorie voor het tehuis. Uiteindelijk was er besloten dat we haar een operatie zouden aanbieden, de moeder was natuurlijk dolgelukkig. Hierdoor heeft ze natuurlijk uitzicht op een betere toekomst, er zal een wereld voor haar opengaan. Inmiddels heeft de dokter besloten dat hij de operatie kostenloos uit gaat voeren dat is natuurlijk geweldig nieuws. Het meisje ligt momenteel in het ziekenhuis, ze is inmiddels aan 1 voet geholpen. Deze zit nu in het gips. Over 3 maanden zal de andere voet worden aangepakt maar dat is momenteel nog niet mogelijk omdat die infectie er eerst uit moet zijn. Het is wel een triest verhaal want haar vader is geestelijk gehandicapt. Haar moeder werkte als didi in een school maar die baan heeft ze nu dus op moeten geven omdat ze nu continue in het ziekenhuis moet zijn. Het gaat er hier namelijk anders aan toe, het eten, drinken, verschonen, toiletgang etc dit moet allemaal door de famililieleden gebeuren. Dat doen ze niet in het ziekenhuis zelf. Er is wel besloten dat we haar salaris doorbetalen, het transport en het eten en drinken want anders is er dus totaal geen gezinsinkomen meer en ook het revalidatieproces met de daarbij noodzakelijke uitgaven. Ook is er besloten om de moeder als didi aan te nemen in ons tehuis. Ze krijgt dan een training hoe haar dochter te helpen met het revalideren want daar gaat waarschijnlijk nog een hele periode over heen. Ze kan dan natuurlijk ook de andere kinderen in het tehuis nog mee verzorgen en helpen. Het kind zal dan ook verblijven in het tehuis zo wordt het gezin toch goed geholpen en krijgen ze de kans op een betere toekomst zonder zorgen want die zijn er momenteel genoeg. Ook ga ik nog een keer mee naar het ziekenhuis dan kan ik zelf eens zien hoe het er daar aan toe gaat en ook hoe het met haar gaat! Dat lijkt me echt een hele ervaring en ontzettend interessant. Jullie horen nog van mij....

Voorbeeld behandelplan

Behandelplan Debi

Opgesteld per 1 mei 2012

Omschrijving:

Debi is een meisje van 4 jaar oud met een waterhoofd(hydrocefalie). Hierdoor is haar ontwikkeling gestoord. Het verhaal gaat dat ze vanuit thuis uit 3 jaar achter gesloten deur heeft moeten leven terwijl moeder naar haar werk ging om geld te verdienen. Ze heeft daardoor ook geen enkel idee hoe met andere kinderen om te gaan. Zij vertoont als enig kind het gedrag van knuffelen met andere kinderen, maar dan op een wat agressieve manier. Dit zie je aan de grimas op haar gezicht.

Motorisch is er eigenlijk niet heel veel mis met haar, maar alle bewegingen moeten door een begeleider gevraagd worden. Zelf toont ze weinig initiatief. Maar als ze dan actief is dan vertoont ze wel het goede bewegingsgedrag. Het lijkt wel of ze vanuit onwetendheid handelt. Waar Deby met name op reageert zijn de speeltjes waar geluid en lucht uit komt. Ook de draaitol vindt zij erg leuk om mee bezig te zijn. Dit kunnen dus materialen zijn waardoor ze getriggerd kan worden om te bewegen.

Wat moeilijk is aan Deby, is dat ik het idee heb dat er heel veel met haar geoefend kan worden maar dat ze zelf de aanzet daar niet voor zal geven. Dat is jammer want in potentie kan ze heel veel zelf. Daar heeft ze volgens mij wel het vermogen voor. Doordat ze langere tijd afgezonderd is geweest van de buitenwereld hebben we hier te maken met een flinke ontwikkelingsachterstand. En hoe die dan zo snel en goed mogelijk in te lopen?

Doelstellingen ter verbetering van fysieke gesteldheid binnen de eerste 6 maanden van het verblijf in het day-care center(1):

Doelstellingen ter verbetering van A.D.L. (Algemeen dagelijkse) activiteiten binnen de eerste 6 maanden van het verblijf in het day-care center (2):

Doelstellingen ter verbetering van cognitieve functies binnen de eerst 6 maanden van het verblijf in het day-care center (3):

Conrete oefeningen per doelstellingsgroep:

Groep (1):

• Versterken van de beenmusculatuur,
• Verbeteren van de rompstabiliteit,
• Versterken van de armmusculatuur,
• Verbeteren van de beenfunctie,
• Verbeteren van de armfunctie

Groep (2): ADL activiteiten.

• Deby laten wennen aan een vast dagprogramma. Waarbij ze weet welke handelingen ervan haar gevraagd worden. Dit met behulp van de pictogrammen.
• Deby zelf laten aangeven wanneer ze naar de WC moet en ze kan er dan ook zelf naartoe lopen. Dit met behulp van de pictogrammen
• Deby leren zichzelf om te kleden op de momenten dat dit van haar gevraagd wordt. Bij binnen komst en bij weer weggaan. Dit met behulp van pictogrammen

Groep (3): Cognitieve functies.

• Deby kan liedjes aangeleerd worden om bij elk evenement van de dag te leren wat er gaat komen. Een liedje om elkaar welkom te heten. Een liedje om te eten, een om te spelen en een om weer naar huis te gaan.
• Deby simpele puzzels leren laten oplossen. Weten welke handelingen hiervoor nodig zijn.

Groep (1):

• Versterken van de beenmusculatuur,

Oefening 1: opstaan aan een lage tafel.

Debi toont het gedrag van het initiëren van het opstaan. Maak hier gebruik van. Zet ze voor een lage tafel en zet op deze tafel een speeltje. Uiteindelijk wil ze het speeltje hebben en zal ze proberen zichzelf op te trekken aan de tafel en dan het speeltje kunnen pakken. Voorafgaand zal ze haarzelf moeten oprichten om het speeltje te kunnen pakken vanuit zit. Hier komt nogal wat rompstabiliteit bij kijken dus deze oefening is het vervolg op de oefening die je zult lezen bij de rompstabiliteit.

Te verwachten fouten:

• Debi toont niet het gewenste gedrag van opstaan. Ze schuifelt enkel naar de tafel toe en probeert dan het speeltje te pakken. Het lukt niet en ze stopt dan. Zet dan het speeltje iets dichterbij en ga een stap terug naar de oefening met de rompstabiliteit en probeer het later nog eens met haar een klein zetje te geven in de goede richting.

Oefening 2:

Rondlopen in de walker

Debi lekker laten rondlopen(zowel binnen als buiten in de walker). Probeer haar uit te dagen zelfstandig te lopen. Het zal even uitvogelen zijn hoe haar het beste te triggeren.

Groep(1)

Versterken van de beenmusculatuur.

Oefening: Staan aan de tafel.

Deby kan heel goed aan een tafel staan met daarop de draaitol. Ze staat dan goed op haar benen terwijl ze met haar handen aan het spelen is.

Te verwachten fouten:

• Ze steunt te veel op haar handen en niet op haar benen. Laat ze met haar handen lekker spelen met een speeltje.
• Haar benen staan te veel in spreidstand. Ze de benen in de lengte van de shouders, op schouderbreedte dus.

Groep (1)

• Verbeteren van de rompstabiliteit,

Oefening 1: Pak het speeltje van de tafel

Als voorloper bij het opstaan aan de tafel, kan het een oefening zijn dat Deby voor de tafel zit en het een speeltje van de tafel gaat pakken. Ze moet zichzelf hiervoor oprichten en dat vraagt rompstabiliteit van haar.

Te verwachten fouten:

• Ze ziet het speeltje niet en zal daardoor niet uitgedaagd worden om zichzelf op te richten. Zet het daarom in haar gezichtsveld.

Oefening 2: Oprichten naar de bal of het speeltje aan een touwtje aan het plafond

Om haar rompstabiliteit te trainen kan Debi ook naar de bal reiken. De eerste keer vond ze de bal niet interessant maar de tweede keer wel. Knoop anders een geluid makend speeltje in het touwtje en gebruik dat om haar te laten reiken.

• Versterken van de armmusculatuur,

Oefening 1: Laat Deby met de tol spelen

Debi kan al zittend of staand met de tol spelen. Probeer haar armen wel te laten afwisselen want ze heeft de neiging om alleen de voorkeurshand (rechts) te gebruiken.

Oefening 2: Laat Deby zichzelf omhoog trekken aan de tafel om tot stand te komen. (vaak terugkerende oefening)

• Verbeteren van de beenfunctie,

Oefening 1: Laat Deby aan de tafel staan.

Het is voor Debi goed om vaak op haar benen te staan. Ze heeft een redelijk goed looppatroon maar alleen de balans is slecht waardoor ze niet in staat is om zelfstandig te lopen. Door haar aan de tafel te laten staan zal dit verbeteren en hopelijk zal ze zelf ooit gaan lopen.

Oefening 2: Laat Deby in de walker lopen.

Debi kan in de walker heel erg passief zijn. Ze dan weinig lopen. Ik zou het leuker vinden als ze wel wat ging lopen. Laat haar voor de walker staan zodat we haarzelf uit balans duwt en ze dan gaat lopen. Je kunt zelf ook de walker voortduwen zodat Debi moet volgen.

• Verbeteren van de armfunctie

Oefening 1: Laat Deby zelf haar eten opeten

Begeleidt Debi in haar eigen eten op eten. Laat haar de lepel vastpakken. Pak deze hand vast en begeleidt het in de richting van haar mond.

Oefening 2: Laat Deby zelf speeltjes pakken.

Zet speelgoed op de tafel ze kan dan terwijl ze staat haar lichaamsgewicht verplaatsen door links, rechts, boven en onder speeltjes aan te reiken die ze interessant vindt.

Groep (2): ADL activiteiten.

• Deby laten wennen aan een vast dagprogramma. Waarbij ze weet welke handelingen ervan haar gevraagd worden.

Oefening 1: Leer haar de tekens van de pictogrammen

Oefening 2: Doe met haar dan ook de handelingen oefenen als ze gedaan moeten worden. Bijv. lopen naar de stoel om te eten.

• Deby zelf laten aangeven wanneer ze naar de WC moet en ze kan er dan ook zelf naartoe lopen.

Oefening 1: Laat haar aangeven op het pictobord wat ze wil. Als ze naar de wc wil dan even op het bord aan geven welke picto erbij hoort en dat vaak herhalen. Hang ook een uitvergrote picto op de plaats waar ze naar de wc gaan.

• Deby leren zichzelf om te kleden op de momenten dat dit van haar gevraagd wordt. Bij binnen komst en bij weer weggaan.

Oefening 1: Hierbij eigenlijk hetzelfde. Deby moet aanleren dat er tekens zijn voor het omkleden. Op het moment dat ze de picto ziet zou ze eigenlijk moeten weten dat het tijd is om zichzelf klaar te maken om naar huis te gaan.

Groep (3): Cognitieve functies.

• Deby kan liedjes aangeleerd worden om bij elk evenement van de dag te leren wat er gaat komen. Een liedje om elkaar welkom te heten. Een liedje om te eten, een om te spelen en een om weer naar huis te gaan.

Oefening: Het is niet zo zeer een oefening maar meer een vaste activiteit per dag. De dag openen en dan zorgen dat er bekende liedjes worden gespeeld. Deze gaat ze op een gegeven moment onthouden en misschien wel meezingen of neuriën.

• Deby simpele puzzels leren laten oplossen. Weten welke handelingen hiervoor nodig zijn.

Oefening: Leer haar aan hoe de blokkentoren werkt. Ze kan daarbij kleur, vorm en volgorde gaan herkennen. Ik weet niet of ze dit kan maar ik ga er vooralsnog wel vanuit.

Oefening 2:

Rondlopen in de walker

Debi lekker laten rondlopen(zowel binnen als buiten in de walker). Probeer haar uit te dagen zelfstandig te lopen. Het zal even uitvogelen zijn hoe haar het beste te triggeren.

Zie foto

Groep(1)

Versterken van de beenmusculatuur.

Oefening: Staan aan de tafel.

Deby kan heel goed aan een tafel staan met daarop de draaitol. Ze staat dan goed op haar benen terwijl ze met haar handen aan het spelen is.

Te verwachten fouten:

• Ze steunt te veel op haar handen en niet op haar benen. Laat ze met haar handen lekker spelen met een speeltje.
• Haar benen staan te veel in spreidstand. Ze de benen in de lengte van de shouders, op schouderbreedte dus.

Zie foto

Groep (1)

• Verbeteren van de rompstabiliteit,

Oefening 1: Pak het speeltje van de tafel

Als voorloper bij het opstaan aan de tafel, kan het een oefening zijn dat Deby voor de tafel zit en het een speeltje van de tafel gaat pakken. Ze moet zichzelf hiervoor oprichten en dat vraagt rompstabiliteit van haar.

Te verwachten fouten:

• Ze ziet het speeltje niet en zal daardoor niet uitgedaagd worden om zichzelf op te richten. Zet het daarom in haar gezichtsveld.

Zie foto

Oefening 2: Oprichten naar de bal of het speeltje aan een touwtje aan het plafond

Om haar rompstabiliteit te trainen kan Debi ook naar de bal reiken. De eerste keer vond ze de bal niet interessant maar de tweede keer wel. Knoop anders een geluid makend speeltje in het touwtje en gebruik dat om haar te laten reiken.

Zie foto van Sanjok:

• Versterken van de armmusculatuur,

Oefening 1: Laat Deby met de tol spelen

Debi kan al zittend of staand met de tol spelen. Probeer haar armen wel te laten afwisselen want ze heeft de neiging om alleen de voorkeurshand (rechts) te gebruiken.

Zie foto:

Oefening 2: Laat Deby zichzelf omhoog trekken aan de tafel om tot stand te komen. (vaak terugkerende oefening)

Zie foto:

• Verbeteren van de beenfunctie,

Oefening 1: Laat Deby aan de tafel staan.

Het is voor Debi goed om vaak op haar benen te staan. Ze heeft een redelijk goed looppatroon maar alleen de balans is slecht waardoor ze niet in staat is om zelfstandig te lopen. Door haar aan de tafel te laten staan zal dit verbeteren en hopelijk zal ze zelf ooit gaan lopen.

Zie foto.

Oefening 2: Laat Deby in de walker lopen.

Debi kan in de walker heel erg passief zijn. Ze dan weinig lopen. Ik zou het leuker vinden als ze wel wat ging lopen. Laat haar voor de walker staan zodat we haarzelf uit balans duwt en ze dan gaat lopen. Je kunt zelf ook de walker voortduwen zodat Debi moet volgen.

Zie foto:

• Verbeteren van de armfunctie

Oefening 1: Laat Deby zelf haar eten opeten

Begeleidt Debi in haar eigen eten op eten. Laat haar de lepel vastpakken. Pak deze hand vast en begeleidt het in de richting van haar mond.

Oefening 2: Laat Deby zelf speeltjes pakken.

Zet speelgoed op de tafel ze kan dan terwijl ze staat haar lichaamsgewicht verplaatsen door links, rechts, boven en onder speeltjes aan te reiken die ze interessant vindt.

Zie foto:

Groep (2): ADL activiteiten.

• Deby laten wennen aan een vast dagprogramma. Waarbij ze weet welke handelingen ervan haar gevraagd worden.

Oefening 1: Leer haar de tekens van de pictogrammen

Oefening 2: Doe met haar dan ook de handelingen oefenen als ze gedaan moeten worden. Bijv. lopen naar de stoel om te eten.

• Deby zelf laten aangeven wanneer ze naar de WC moet en ze kan er dan ook zelf naartoe lopen.

Oefening 1: Laat haar aangeven op het pictobord wat ze wil. Als ze naar de wc wil dan even op het bord aan geven welke picto erbij hoort en dat vaak herhalen. Hang ook een uitvergrote picto op de plaats waar ze naar de wc gaan.

• Deby leren zichzelf om te kleden op de momenten dat dit van haar gevraagd wordt. Bij binnen komst en bij weer weggaan.

Oefening 1: Hierbij eigenlijk hetzelfde. Deby moet aanleren dat er tekens zijn voor het omkleden. Op het moment dat ze de picto ziet zou ze eigenlijk moeten weten dat het tijd is om zichzelf klaar te maken om naar huis te gaan.

Groep (3): Cognitieve functies.

• Deby kan liedjes aangeleerd worden om bij elk evenement van de dag te leren wat er gaat komen. Een liedje om elkaar welkom te heten. Een liedje om te eten, een om te spelen en een om weer naar huis te gaan.

Oefening: Het is niet zo zeer een oefening maar meer een vaste activiteit per dag. De dag openen en dan zorgen dat er bekende liedjes worden gespeeld. Deze gaat ze op een gegeven moment onthouden en misschien wel meezingen of neuriën.

• Deby simpele puzzels leren laten oplossen. Weten welke handelingen hiervoor nodig zijn.

Oefening: Leer haar aan hoe de blokkentoren werkt. Ze kan daarbij kleur, vorm en volgorde gaan herkennen. Ik weet niet of ze dit kan maar ik ga er vooralsnog wel vanuit.

Zie foto Rajan