Inmiddels ben ik ook al naar het ziekenhuis geweest samen met Pushpa om te kijken hoe het met het meisje gaat dat alvast aan 1 voet is geopereerd. Het was een aardige rit met de taxi over een hobbelige, stoffige weg. Het is een mooi gebouw om aan de buitenkant te zien. Ook is er een apart gebouw waar ook gehandicapte kinderen worden opgevangen. Ook is er een school aanwezig en een groot terrein zodat er genoeg speelruimte voor de gehandicapte kinderen is. Toen we het ziekenhuis binnen kwamen rook je meteen de geur van dethol, ontsmettingsmiddel. We passeerden eerst de wachtruimte waar mensen op de dokters zaten te wachten. Bij ons moet je misschien ooit lang wachten maar hier leek het wel een gekkenhuis met wel 100 wachtenden.... Zo ontzettend druk. Via de trappen zijn we naar de kinderafdeling gelopen. Ze hebben ook wel keurig netjes een rolstoelpad aangelegd overigens. Bij de kinderkamer aangekomen zag ik het meisje al op bed liggen en ook haar zus en moeder waren aanwezig. Ze was net rijst met vis aan het eten. We hadden ook wat fruit meegenomen zodat ze toch ook wat vitamines binnen zouden krijgen. Op de kamer stonden denk ik wel 15 bedden. En voor elk kind was er wel een ouder aanwezig die daar dus al die tijd verblijven en dus ook moeten slapen want ze moeten zelf de totale verzorging van het kind op zich nemen. Ze staan dus als het ware voor het blok als hun kind ziek wordt. Of je baan verliezen en voor het kind zorgen of hoe vang je de verzorging op??Ook hebben we voor het kind wat vochtige doekjes meegebracht zodat ze haar toch een beetje kunnen wassen en schoon kunnen houden. En voor de moeder een soort slaapmatje zodat ze niet op de harde vloer ligt. Ze heeft gelukkig geen pijn maar ze vraagt wel steeds wanneer ze weg mag. Ze is bang voor de spuiten die ze iedere dag krijgt. Ze was ook te verlegen om de vis op te eten omdat ze er zolang op moest kauwen. Ze at wel als wij weg waren. Over 3 maanden volgt dus haar andere voet als de infectie dan weg is tenminste... Ze moet er dus nog een hele tijd verblijven en ook het revalidatieproces zal nog lang gaan duren. Ze hebben een speelplek in het midden van de kamer zodat de kinderen een spelletje kunnen doen en er is een tv aanwezig. Verder zijn de bedden erg eenvoudig. Wel zijn de muren ook beschildert met kindertekeningen. Verder zag de kamer er maar somber uit. We hebben een kopje thee gedronken en zijn toen langzaam weer gegaan. Het zijn denk ik lange dagen voor zowel de moeder als het kind. Er is tenslotte verder weinig te doen in het ziekenhuis en elke dag is dan ook maar hetzelfde.