Na een lekker ontbijtje op het dakterras heb ik mijn rugzak gepakt en op weg naar Balaju. In Balaju zelf ligt een slapende Vishnu in een schaduwrijk park dat de watertuin heet. In dit park bevinden zich ook de 22 stenen waterspuiters van de Balaju Hiti. Het park was gemakkelijk te vinden en de slapende Vishnu lag er inderdaad gemakkelijk bij en lag heerlijk te slapen. Je zou bijna jaloers worden... Het was wel een mooi beeld om te zien en een keer helemaal wat anders. Het beeld wordt door gelovigen overdekt met bloemen, blaadjes en rijst. Bij de waterspuiters komen de mensen zich wassen en/of water halen. Bij het park was ook een soort bos waar in het weekend veel gepicknickt wordt. Ben een beetje een boswandeling gaan maken en toen hoorde ik opeens allemaal water gespetter. Opeens keek ik uit op een enorm zwembad waar voornamelijk mannen aan het zwemmen waren. Er waren echter meer toeschouwers die dat allemaal vanaf een afstandje bekeken en hun ogen uitkeken. Misschien kunnen heel veel nepalezen wel niet zwemmen of is dit niet voor iedereen weggelegd om dit te kunnen betalen. Na het park ben ik Balaju verder doorgelopen en heb ik een hele tijd een bergpas gevolgd. Het uitzicht werd steeds mooier en de omgeving ook. Opeens was ik in een nationaal park. Onderweg ook nog een grot gepasseerd en verschillende dorpjes. Helaas moest ik ook nog terug en wist ik niet waar de weg naar toe ging maar ik ga zeker nog een keer terug. Het schijnt dat je naar de top kunt gaan van de Nagarjun op 2096 m hoogte en vanuit daar schijn je een prachtig uitzicht te hebben. Ook zijn hier bijna geen toeristen geweest want iedereen keek naar me alsof ik zelf een attractie was. Dit zijn vaak wel de leukste dingen om mee te maken en zo zie je maar het hoeft niet altijd toeristisch te zijn wil het mooi zijn.

Ook wilde ik nog naar Budhanilkantha lopen, hier zou de grootste liggende Vishnu liggen. Er stond omschreven dat het ongeveer 9 km moest zijn. Ben dus op tijd vertrokken maar met die hitte hier is het niet te doen, bijna geen schaduw en je klimt en je daalt continue. Ook een paar keer geprobeerd te vragen hoever het nog ongeveer was. Kreeg verschillende antwoorden van een half uur tot ongeveer 2 a 3 uur. Op een gegeven moment op een stoep in de schaduw neergeploft en toevallig stond daar ook een riksha. Na wat onderhandelen zou hij mij brengen en ook weer bij mijn questhouse afzetten. Hij moest wel eventjes eerst nog zijn lunch nuttigen. Nadat ik was ingestapt had ik al weer bijna spijt! Het karretje rammelde van alle kanten en hij moest me een paar bergen op zeg, het zweet gutste van zijn koppie en de ketting vloog er ook nog een paar keer vanaf. Ik heb hem maar mijn fles water aangeboden en ook maar een stukkie zelf nog meegelopen. Hij heeft me netjes een rondleiding bij het complex gegeven. Alsnog maar een fles water voor hem ingeslagen en toen haalde hij voor mij ook een fruitsapje, erg lekker. Zijn schouders waren ook nog aan het verbranden want hij had een shirt zonder mouwen aan. Uiteindelijk dus heel de weg weer teruggereden naar het Yellow House en hier heb ik maar snel mijn zonnebrandcreme gehaald zodat hij zichzelf wat kon insmeren. Hij was me erg dankbaar en zo hebben we samen toch nog een leuke dag gehad. Ik had wel met hem te doen want zo iel als tie was, hij moest nog wel terug fietsen naar zijn eigen dorp, heuvels op. Heuvel af ging wel een stuk sneller trouwens maar ik was bang dat de remmen het zouden begeven en met al die kuilen in de weg maar het is allemaal goedgekomen dankzij alle gelukshangers etc die ik gekregen heb. Bij de liggende Vishnu mocht je eigenlijk ook geen foto's maken. Maar als je dan snel op het stoepje ging staan en je keek vlug om het hoekje dan was het wel weer toegestaan, heel apart.

Ook ben ik al een beetje aan het bekijken wat ik nog wil zien de laatste maand als Wil dan ook inmiddels is gearriveerd. Natuurlijk laat ik hem dan hier ook eerst de hoogtepunten zien van Kathmandu, die ken ik dan natuurlijk uit mijn broekzak, goede reisleidster. Ook heb ik inmiddels een naam gekregen van een goed reisburootje. Het is bijna niet te vinden want je moet dan eerst een winkel binnen stappen en dan is er dus een trap omhoog die er naar toe gaat. Echt op z'n nepalees. Ik wil in ieder geval nog naar Pokhara. Hier kun je een trekking maken in het Annapurnagebied of blijven voor een rustige vakantie aan de voet van de Himalaya. Pokhara's weelderige natuurschoon contrasteert met de indrukwekkende bergen. Ook ligt hier het bekende Phewa Tal meer. Ook wil ik nog naar Nagarkot en Dhulikhel. Vanuit deze plaatsen kun je een prachtige zons opgang of ondergang zien met een blik op de Himalaya en dan lijkt het alsof je zo naar de bergen kunt toelopen of kunt aanraken. De weg naar Dulikhel is de hoofdweg die door loopt tot de chinese grens en vandaar naar Lhasa de tibetaanse hoofdstad. Het moet er prachtig zijn qua omgeving. Ook wil ik dan nog Chitwan National Park aandoen of Langtang National Park. Het beste uitkijkpunt schijn je te hebben op de rug van een olifant. Kortom nog genoeg te doen en te bezichtigen.

Jullie horen het nog allemaal... ga nu nog een paar fotos proberen te plaatsen. De groeten