Helaas heb ik de afgelopen week niet zoveel kunnen werken door alle stakingen. Ik mis de kinderen wel hoor. Sochtends worden de gehandicapte kinderen gebracht en dan gaan ze eerst allemaal naar de wc. Hierna is het de bedoeling dat ze allemaal in een kring gaan zitten en wordt iedereen welkom geheten dmv een liedje. Hierna is het dan tijd om wat te spelen. We proberen dan om met een bal te spelen, van lego iets te bouwen of een puzzel te maken dmv een bepaalde volgorde en op kleur. Ze vinden het ook geweldig als we ze in een deken leggen en om dan te gaan schommelen. Je ziet ze dan helemaal tot rust komen en ook de glimlachjes verschijnen dan. Ook vinden ze het heerlijk om vooruit getrokken/gesleept te worden, ze zitten dan in een slaapzak en zo slepen we ze dan vooruit. Ook hebben we een soort glijbaan gemaakt dmv een matras en die laten we dan langzaam over de rolstoelrails naar beneden glijden. Je kunt dit eindeloos blijven herhalen. Ook vinden ze het heerlijk om in de rolstoel door de tuin te rijden, even lekker naar buiten. Hierna is het dan ook tijd voor het serieuzere werk, de therapie. We nemen ze dan mee naar een aparte ruimte een voor een en doen dan oefeningen die het beste bij het kind past voor ongeveer 20-30 minuten per kind. We proberen om een betere heup/romp stabiliteit te krijgen en een beter evenwicht en dat ze beter kunnen staan en om de spieren sterker te maken en hierover een betere controle.

Razan is een jongen met het syndroom van down. Hij probeert vanalles na te doen en vooral met het trekken van gekke bekken. Hij is bijzonder lenig en kan zelfs zijn benen in zijn nek leggen. Maar dit is juist ook het gevaar want dit is erg slecht voor zijn lichaam en dit moeten we dan ook proberen te voorkomen. Hij houdt ook erg van dansen. Hij is ook in voor het maken van een puzzel. We laten hem op de bal zitten en zo proberen we zijn evenwicht beter te krijgen. We rollen de bal dan een beetje en zo moet hij erop proberen te blijven zitten. Ook doen we oefeningen met traplopen. Hij gebruikt nog teveel zijn elleboog en niet zijn hand om de trapleuning vast te houden. Hij gebruikt dus nog de verkeerde spieren. Ook leggen we hem op de bal en dan moet hij zijn handen op de grond leggen om zo meer kracht te krijgen en zo vooruit te lopen. Ook proberen we op de trap te wisselen met zijn voeten zodat hij met zowel zijn linker als rechtervoet de trap omhoog en naar beneden kan lopen.

Ekta is een meisje dat voorheen niet zo goed kon zitten, ze viel telkens helemaal naar voren zodat haar hoofd op haar benen lag. Als we met haar schommelen worden haar zintuigen geprikkeld. Voor haar hebben we ook een gordijnrails gepakt en daar wat voorwerpen aan gehangen. We leggen haar dan op het matras en dan moet ze proberen de speeltjes te pakken en ook om omhoog te komen zodat ze haar spieren ook weer aanspant. Ook doen we oefeningen om haar goed te laten zitten en goed te laten staan zonder dat ze hierbij haar evenwicht verliest of naar voren valt. Het zitten gaat al stukken beter. Afgelopen keer toen we haar lieten staan en net deden of we haar lieten vallen begon ze heel hard te lachen, dit hebben we haar zo nog niet horen doen.

Sandjok is een jongen die altijd lacht en overal voor in is. Hij heeft echter een hand die hij bijna niet gebruikt en in een vuistvorm geplaats is tegen zijn buik aan. En ook als hij loopt zet hij zijn voeten voor elkaar ipv naast elkaar. We proberen bij zijn handje om zijn vingers helmaal lang te maken en ook om zijn arm te strekken zodat hij deze hand misschien wel gaat gebruiken. Ook proberen we bij oefeningen om zijn goede hand vast te pakken zodat hij bijvoorbeeld de bal met zijn slechte hand moet pakken of moet aanraken. Ook proberen we hem op de juiste manier te laten staan en zijn voeten op de juiste manier te gebruiken. Hij kruipt ook niet maar gaat op de grond liggen en dan trekt hij zich zo vooruit. We moeten hem wel goed in de gaten houden want de laatste tijd begint hij met wat blokjes enzo te gooien.

Dewy is een meisje dat nog niet zo goed weet hoe ze met anderen om moet gaan. Terwijl haar ouders gingen werken is ze al die tijd alleen in huis achtergebleven. Ze vindt het heerlijk om met piepende beestjes te spelen, ook omdat daar dan weer lucht uitkomt. We zijn nog een beetje aan het kijken waar ze het beste op reageert of wat voor haar de beste oefeningen zijn. We denken dat ze veel meer kan als dat ze nu laat zien. Momenteel zin we bezig om haar goed te laten staan aan een tafel en om de piepende beestjes te verplaatsen zodat ze ook moeite moet doen om ze te pakken en zodat ze toch ook weer haar spieren moet aanspannen. We hebben haar ook in een spiegel laten kijjken en hierdoor ging ze haar hoofd bewegen en allerlei bewegingen maken misschien dat we daar iets meer mee kunnen doen.

Sepa is een meisje dat alles in haar mond wil stoppen en er dan op wil bijten. Dit is voor haar een herkenning van bepaalde dingen. Ook vind ze het geweldig om met allerlei soorten stofjes bezig te zijn. Ze kan er ook enorm van genieten als we met haar schommelen of als we haar in de rolstoel zetten en er dan mee rond gaan rijden buiten. We hebben nog niet precies in beeld wat later haar kunnen zal zijn.

Als ik dan naar al deze kinderen kijk hebben ze toch wel een enorme achterstand voor kinderen van hun leeftijd en is er nog veel werk te verzetten.

Na de oefeningen is het al weer bijna tijd om wat te gaan eten. Ze zitten dan in speciale stoelen en dan wordt er een tafel aangeschoven. Ze krijgen dan een soort rijstepap. Hierna gaan sommige kinderen eventjes slapen en is het even wat rustiger want het eten moet toch ook zakken. Hierna wordt er dan nog wat gespeeld en ook worden er nog wat oefeningen gedaan tijdens het spelen. Dan krijgen de kinderen nog een keer melk met koekjes te eten en dan rond half vier worden ze weer opgehaald omdat het momenteel alleen nog een dagopvang voor de gehandicapte kinderen is. De kinderen van het tehuis komen ook regelmatig even kijken bij de kinderen als ze klaar zijn met school of even tijd hebben Ze worden echt liefdevol behandeld. Ook zijn er twee didi's aanwezig die erg goed zorgen voor de kinderen en het tehuis en ook is er een goede kokkin aanwezig. Janakh en Pushpa hebben zelf een dochter en wonen vlak in de buurt. Voor hen was het in 1e instantie ook vreemd om er gehandicapte kinderen bij te hebben in het tehuis maar nu missen ze ze gewoon als ze er zelf even niet zijn. Het tehuis zal dan ook nog uitgebreid worden met meer gehandicapte kinderen. Natuurlijk hou ik jullie van alles op de hoogte. Het is helemaal nieuw voor mij om met kinderen te werken en zeker ook met gehandicapte kinderen maar als je dan een lach ziet of een verbetering dan is je dag gewoon helemaal goed. Je krijgt er veel liefde voor terug.

De volgende keer zal ik wat meer foto's erbij plaatsen maar gezien de stakingen zit ik nu in een internetcafeetje wat niet zo'n snelle verbinding heeft en/of werkt.

Tot de volgende keer....