Het nieuwe jongetje van vijf jaar genaamd Dinis is echt heel erg slap. Hij kan zelfs nog niet zitten. De meeste tijd ligt hij dan ook. Natuurlijk proberen we hier verandering in te krijgen door hem te laten zitten zodat zijn spieren wat sterker worden. Zijn hoofd moeten we ook ondersteunen want die kan hij ook niet goed rechtop houden. Als je hem los zou laten zou hij bij wijze van inelkaar zakken. Hij vind het wel geweldig als we hem op een matras leggen en hem dan zou rollen. Ook als we hem op zijn buik leggen probeert hij zichzelf om te rollen, je ziet aan zijn snoetje dat dit dan kracht kost. Het eten wilde in het begin ook nog niet zo vlotten met een lepel, waarschijnlijk is hij gewend dat zijn ouders hem dit met de hand aanrijken. Ook ik leer nog steeds bij van de fysiotherapeut omdat hij toch iedere keer ook weer nieuwe oefeningen laat zien die we dan weer kunnen toepassen en afwisseling is voor de kinderen ook beter want anders weten ze al precies welke oefeningen we met ze gaan doen. Is het momenteel erg rustig met stakingen schijnt er een benzineprobleem te zijn. Er is bijna nergens benzine te verkrijgen. Waarschijnlijk wordt dit achtergehouden voor de zwarte markt ofzo.... Gelukkig is de taxi met de kinderen tot op heden nog gekomen... hij was er bang voor.. Ik werk overigens bijna heel de week op zaterdag na, dat is mijn relax dag. Ben trouwens ook erg benieuwd hoe het er hier aan toe gaat met de moesson.. Het schijnt dat dat hier rond de 15e begint. Tot op heden zijn er alleen nog maar later in de avond of snachts pittige buien gevallen. Voor al het stof enzo zou het wel goed zijn maar verders hoor je mij niet klagen over het mooie weer. Heerlijk niet te hoeven nadenken over wat je aan trekt. Ben trouwens ook nog goed weggekomen. Zat boven op het dakterras mijn lunch te nuttigen. Omdat de stenen zo heet waren van de zon had de didi een paar emmers water over de stenen gegooid. Hierdoor had ik dus blote voeten die nat waren. In het tehuis lopen we allemaal op blote voeten. Ik wilde de stenen trappen weer aflopen naar beneden om naar de kinderen te gaan maar ik had dus helemaal niet meer in de gaten dat mijn voeten nat waren of niet aangedacht. De stenen treden waren hierdoor dus spek en spek glad en ja hoor ik lag een paar treden lager. Gelukkig alleen een paar blauwe plekken eraan overgehouden en op mijn kont naar beneden geschoven. De didi's hoorden dit natuurlijk en kwamen snel kijken of alles ok was. Heb trouwens ook vernomen dat de voetbalgekte ook weer begonnen is, ook hier hebben ze met dat warme weer nog zin in een partijtje voetbal. Iedereen sprak me er trouwens op aan dat Nederland niet gewonnen had. Hebben ze er weer een potje van gemaakt? Hopelijk vanavond beter tegen Duitsland.. De kinderen zijn trouwens ook erg lief als ze slapen.... even rust voor ze is ook belangrijk en ook voor ons. Er was trouwens ook een nieuw meisje met haar ouders voor een gesprek langsgeweest. Ze was geestelijk wel goed bij maar haar voeten stonden helemaal naar binnen gericht, dus 1 voet helemaal naar links en 1 voet helemaal naar rechts. Ook had ze een enorm gat in haar voet zitten. Het was erg lastig wat we nu met haar aan moesten. Ze viel eigenlijk niet in de categorie voor het tehuis. Uiteindelijk was er besloten dat we haar een operatie zouden aanbieden, de moeder was natuurlijk dolgelukkig. Hierdoor heeft ze natuurlijk uitzicht op een betere toekomst, er zal een wereld voor haar opengaan. Inmiddels heeft de dokter besloten dat hij de operatie kostenloos uit gaat voeren dat is natuurlijk geweldig nieuws. Het meisje ligt momenteel in het ziekenhuis, ze is inmiddels aan 1 voet geholpen. Deze zit nu in het gips. Over 3 maanden zal de andere voet worden aangepakt maar dat is momenteel nog niet mogelijk omdat die infectie er eerst uit moet zijn. Het is wel een triest verhaal want haar vader is geestelijk gehandicapt. Haar moeder werkte als didi in een school maar die baan heeft ze nu dus op moeten geven omdat ze nu continue in het ziekenhuis moet zijn. Het gaat er hier namelijk anders aan toe, het eten, drinken, verschonen, toiletgang etc dit moet allemaal door de famililieleden gebeuren. Dat doen ze niet in het ziekenhuis zelf. Er is wel besloten dat we haar salaris doorbetalen, het transport en het eten en drinken want anders is er dus totaal geen gezinsinkomen meer en ook het revalidatieproces met de daarbij noodzakelijke uitgaven. Ook is er besloten om de moeder als didi aan te nemen in ons tehuis. Ze krijgt dan een training hoe haar dochter te helpen met het revalideren want daar gaat waarschijnlijk nog een hele periode over heen. Ze kan dan natuurlijk ook de andere kinderen in het tehuis nog mee verzorgen en helpen. Het kind zal dan ook verblijven in het tehuis zo wordt het gezin toch goed geholpen en krijgen ze de kans op een betere toekomst zonder zorgen want die zijn er momenteel genoeg. Ook ga ik nog een keer mee naar het ziekenhuis dan kan ik zelf eens zien hoe het er daar aan toe gaat en ook hoe het met haar gaat! Dat lijkt me echt een hele ervaring en ontzettend interessant. Jullie horen nog van mij....