Hallo daar ben ik weer met een update:

Heb weer een flinke wandeling achter de rug van Balaju naar Mudkhu. Het zonnetje was niet zo fel en het leek wel alsof je door een tropisch regenwoud liep. Af en toe vielen er zelfs toepasselijk een paar regendruppels. Onderweg verschillende dorpjes gepasseerd en het is geweldig om hier het dagelijks leven te bekijken en hier foto's van te maken. Het is een drukke weg met voornamelijk allemaal brommertjes. Dit wist de politie blijkbaar ook want er was een grootscheepse controle. Iedereen werd aangehouden. Ook zag je er snel een paar omdraaiien en zo snel mogelijk wegrijden. Ook passeerden er allemaal bussen die zelfs tot boven op het dak helemaal volgeladen was met mensen, bagage en spullen. Onderweg ook nog een demonstratie gezien van grote aard. Ze dragen dan de nepalese vlag en er is veel politie bij en ze blokkeren dan ook de weg. Het ging er gelukkig wel gemoedelijk aan toe. Op de terugweg waren er een paar kinderen aan het tafeltennissen en ik moest even komen kijken. Ook kwamen er een stel kinderen op me af en die wilden even handjes schudden en mijn naam weten. Ze riepen me de hele tijd nog na om gedag te zeggen. Ook kwamen er nog twee brommertjes voorbij en die vroegen waar ik naar toe moest anders mocht ik wel achterop en kon ik meerijden. Ik ben maar blijven lopen, goed voor de gezondheid tenslotte... Eenmaal terug in het dorp Balaju ben ik bij een kraampje bij een gezinnetje een frisdrank gaan drinken op een krukje. Ze proberen dan een gesprek aan te knopen in het Nepalees, gelukkig heb ik mijn eerste les erop zitten, die komt ook nog op de blog.

Bij het tehuis zijn inmiddels nog meer ouders met gehandicapte kinderen op bezoek geweest en ze hebben een intake gehad dus misschien krijgen we nog wel gezinsuitbreiding. Inmiddels is er ook al een mooie aankoop gedaan van het sponsorgeld. De timmerman heeft echt vakwerk geleverd en er iets moois van gemaakt. Er zijn 2 verstelbare loopstoeltjes aangekocht en een tafel die verstelbaar is met kniesteunen en wand/klimrek. In de stoeltjes hebben ze een goeie steun en kunnen ze op een goede manier zitten en zo moeten ze proberen hun voeten te gebruiken en zo vooruit te komen en te lopen. Op de manier kunnen ze ook met de andere kinderen samen zijn want dan kunnen ze er beter naar toe. Het was nog even wennen voor ze en ze wisten ook nog niet precies wat nu de bedoeling ervan was. Maar als we ze een hand gaven en ze zo mee naar voren trokken begonnen de voetjes al aardig te bewegen. Alleen het zelf doen dat gaat nog niet dus we gaan nog flink oefenen. De stoeltjes zijn ook in hoogte verstelbaar dus we kunnen ervoor zorgen dat elk kind ook echt een goede houding heeft. De tafel met het wandrek kunnen we ook helemaal verstellen. We proberen ze ook zo goed mogelijk te laten staan dit gaat ook makkelijker omdat hier die kniesteunen speciaal voor zijn gemaakt. Ook proberen we dat ze vanuit de zithouding zichzelf omhoog moeten trekken en zo rechtop moeten gaan staan. Ook zijn er misschien nog plannen voor een snoezelruimte en een schommel. Indien hier meer over bekend is horen jullie dit nog van mij. We kunnen hiermee inmiddels flink aan de slag en hopelijk zien we dan ook snel vooruitgang. Dirk heeft vandaag zijn laatste dag in het tehuis doorgebracht, hij vertrekt naar China. Hij heeft een mooi draaiboek voor ons gemaakt met foto's en instructies. We zijn hem hiervoor heel erg dankbaar en we gaan ermee aan de slag.

Ook ben ik op advies inmiddels naar de momo cave geweest. Hier zouden die het beste zijn. Momo's zijn deegrolletjes gevuld met groenten of kip of andere vulling. Ze kunnen ze stomen of bakken. Er staat zelfs een bordje bij de ingang met momo cave maar ik weet zeker dat er niet veel naar toe gaan je moet het weten te zitten. Je loopt dan eerst een pad langs brommertjes af en dan ga je de trap op. Je moet zelfs bukken zo laag is het. Je denkt waar kom ik toch terecht en daar is dan het kleine restaurantje. Het heeft inderdaad wel iets weg van een grot zo compact en apart. Als je momo's besteld krijg je een bord met tien stuks. Ook had ik een tomatensoep besteld. De volgorde is altijd een verrassing en ja hoor eerst de momo's en dan de soep. De momo's waren erg lekker maar al aardig pittig. De tomatensoep was zo ontzettend pittig dat ik er echt lang over heb gedaan. Ten eerste om na iedere hap weer even af te koelen en ten tweede omdat mijn neus bleef lopen. Gelukkig had ik de volgende dag geen last van mijn maag of darmen, ook altijd maar weer afwachten.

Ook zie ik sochtends al die kinderen in uniform naar school toe gaan. Ze zijn wel heel lief voor elkaar want ze lopen altijd hand in hand of ze lopen schouder aan schouder. Zelfs de allerkleinsten lopen al samen naar school. Ook zie je genoeg complete gezinnen op de motor, vader en moeder en 2 kleine kinderen zonder helm of pak. Ik zag dat de kinderen onderweg ook schoolboeken enzo kochten bij een kraampje langs de weg. Ikben daar gaan vragen of ze misschien een eenvoudig boekje hadden om de nepalese taal te leren. Je weet wel aap, noot, mies terug in de tijd. Ze hadden er wel meer dan met vertaling in het engels en dan de nepalese tekst maar dus niet erbij vermeld hoe je het moest uitspreken. Ze probeerden uit te leggen dat die letter ie,aa of oo was endan moest ik het toch weten. Zosimpel was het, ik zeg voor jullie, niet voor mij! We moesten er hard om lachen, ze hebben de hele kraam uitgemest maar helaas niks kunnen vinden. Ik ga nog eens in een boekhandeltje op zoek.

Vanmorgen stond ik trouwens op Dirk te wachten en toen sprak die riksja man mij aan die mij de laatste keer heeft thuisgebracht. Hij vroeg hoe het ermee ging en wat ik vandaag ging doen. Ik vroeg ook hoe het met hem ging en dat hij al weer vroeg op pad was. Toch leuk dat ik hem weer even gezien heb en wat een toeval in zo;n stad! Hij woont tenslotte op anderhalf uur afstand.