Iedere dag heerlijk werken met de kinderen
Nou momenteel is het nog steeds rustig in Kathmandu en kan ik lekker iedere dag werken samen met de kinderen. De loopstoeltjes zijn trouwens ook perfect te gebruiken voor de kinderen die al aardig goed kunnen staan. We zetten de handjes dan op het blad en dan rollen we de stoeltjes zachtjes vooruit. Doordat ze dan wel moeten bewegen gaan ze toch pasjes zetten. Razan kan inmiddels goed lopen maar daardoor moeten we ook goed opletten want hij loopt zo naar buiten of de trap op of naar de tuin. Sepa heeft haar draai helemaal gevonden in de slaapzak, ze geniet om hierin te rollen of met haar voeten de slaapzak om zich heen te slaan. Ook lacht ze hard als je haar in je armen neemt en er dan mee gaat schommelen. Je moet dan wel goed opletten dat je haar handen wat afschermt want ze knijpt zo hard in je vel of ze gaat bijten. Dit is voor herkenning. Sandjok wordt later een echte volleybal ster! Hij vind het geweldig om met de bal te spelen en over te gooien. Ook kan hij al aardig mee lopen in de nieuwe loopstoel. Ekta vindt het ook geweldig om te staan, ze kan dan alles in de gaten houden. Ze gaat ook al steeds beter zitten en ze probeert ook als ze op haar buik ligt om om te draaien of dingen boven haar hoofd vast te pakken. Ekta heeft ook al een betere grip met haar handen. Ze kan zelfs al 2 kleine samba ballen vasthouden en ermee zwaaien en geluid maken. Binnenkort geeft ze een concertje weg. Met Debi gaat het lopen al aardig goed maar we proberen haar vanuit zithouding omhoog te laten komen. Ze kan veel meer als ze laat zien maar vaak is ze ook een beetje te lui. In de loopstoel heeft het meestal wel een goed effect want dan moet ze wel. Bij het tehuis was er een pasgeboren vogeltje uit het nest gevallen. Een man klom zo de hoge boom in zonder dat hij ergens aan vast zat om het vogeltje terug te plaatsen. Ik was blij dat hij weer beneden was. De volgende dag lag het vogeltje helaas weer beneden. Een aap heeft het nest beschadigd. Nu hebben we geprobeerd het vogeltje vanaf het balkon terug te plaatsen. Ook dat was gelukt maar helaas is hij de volgende dag door de hond opgegeten. Tja dat hoort ook bij de natuur... Ook gaan we proberen om voortaan 1x in de week met 2 kinderen naar de apentempel te lopen. We zetten ze dan in de rolstoel. Zo zijn ze er ook eventjes uit en wij ook en ze zijn ook weer eens in een andere omgeving. We zijn al een keer vroeg op pad gegaan want het is anders wel erg warm en zwaar. Ze hebben er wel van genoten. Wel moeten we goed in de gaten houden waar ze hun armen en benen laten en ook voor het verkeer natuurlijk. Kortom het was een hele ervaring, belevenis. Ook is de watertank al geweest bij het tehuis. Gezien alle huizen bijna een paar tonnen watervoorraad hebben komt de watertank deze bijvullen. De watertonnen staan bijna bij alle huizen boven op het dak. Een grote slang wordt dan uitgerold en zo worden deze bijgevuld. Het is dus goed om stil te staan hoeveel water je gebruikt voor het douchen, wc, koken etc want er is tenslotte maar een beperkte voorraad. Ook hebben we een probleem gehad met de riolering, deze liep niet goed weg. Ze komen dan op de fiets met een lange slang en zo hebben ze de riolering weer ontstopt. Inmiddels zijn er ook roosters geplaatst zodat niet alles erdoorheen glipt. Ook hebben we nu zelf zo'n slang om hem te onstoppen mocht het nodig zijn. Ook hebben de kinderen en de didi's een gedeelte schoongemaakt zodat ze ook weten dat ze op moeten letten dat niet al het eten enzo erdoorheen glipt als ze de borden schoonmaken enzo. Zo leert iedereen er weer van. Ook komen er regelmatig toeristen uit allerlei landen het tehuis bezoeken. Ze krijgen dan een complete uitleg en een rondleiding door het tehuis. Toch fijn om te zien dat veel mensen het ook echt waarderen. Helaas zijn er ook hier veel tehuizen maar ook waarvan er veel corrupt zijn. Onlangs zag ik trouwens een paar blinde kinderen met een stok lopen. Dit zie je hier niet veel en zeker niet met die drukke straten. De andere kinderen in het tehuis kwamen deze week thuis en ze hadden bijna allemaal certificaten bij en een kadootje. Ze hadden gewonnen met allerlei sporten zoals basketbal, badminton, dansen etc. Trots lieten ze ze allemaal zien. Inmiddels is er ook een nieuw kindje bijgekomen in het tehuis. Het is een jongetje van vijf en hij heet volgens mij Dinis. Eerst had hij ook mascare rondom de ogen. Dat hebben hier veel kinderen. Dit doen ze omdat ze dan grotere, gezondere en betere ogen zouden krijgen. Razan heeft trouwens niet altijd zin om te lopen maar hij heeft nu iets nieuws gevonden. Hij vind het geweldig om de andere kinderen in de rolstoel vooruit te duwen. Met debi ben ik ook aan het proberen om haar zelfstandig te laten eten. Ze pakt de lepel echt al goed vast. Je moet nog wel even helpen met het eten naar haar mond te brengen. Razan kan wel al zelfstandig eten, af en toe knoeit hij wel een beetje maar dat ziet er dan ook wel weer grappig uit. Er komt ook nog steeds een fysiotherapeut, deze komt 2x in de week op maandag en vrijdag. Van hem kan ik ook nog veel leren. Soms ben ik misschien nog een beetje te bang om de kinderen pijn te doen maar dat is ook omdat je de oefeningen nog niet allemaal gewend bent. We proberen ook de handjes en de vingertjes die in een spasme staan helemaal uitelkaar te halen en te strekken zodat dit ook allemaal soepeler gaat worden en dat er ook een signaal naar de hersenen gaat. Bij Sandjok proberen we ook zijn goede hand vast te houden zodat hij met zijn moeilijke hand de bal moet raken, dit doet hij echt al goed.Ik ga nu ook nog wat foto's toevoegen van de kinderen.
Nepalese les
Nepali Language:
How are you doing?: Ta bai lei gos tu tsjaa?
I'm good? Tsjiksa! Or Aramtsa?
Good morning: subaprabat
Good afternoon: subadiwa
Good evening: subaratri
I love you: mo tie mie laimajagorotsu
Water, please:pani di noes
Eat, please! Ka noes
To elderly people: Di noes
To young people: di jho
Good cooking:Ramroza!...or mitotsaa!
Nice guy:Ramrogetha
Nice lady:Ramrigethi!
You eat dal bhat in the morning? Kanakajo?
Really old man: budehaGoodday, old man. Namastéba!
Really old lady: budhediGoodday, old lady. Namastéamma
Some people, peanutbutter? Souwdji
Some people, (girl) Souwni
Pisapgorni (i'm going to pee)
Disagorni ( I'm going to long toilet stay)
Alstublieft: Li noes
Enjoy you diner: ramresitta ka noes
Nepalese les
Nepali Language:
How are you doing?: Ta bai lei gos tu tsjaa?
I'm good? Tsjiksa! Or Aramtsa?
Good morning: subaprabat
Good afternoon: subadiwa
Good evening: subaratri
I love you: mo tie mie laimajagorotsu
Water, please:pani di noes
Eat, please! Ka noes
To elderly people: Di noes
To young people: di jho
Good cooking:Ramroza!...or mitotsaa!
Nice guy:Ramrogetha
Nice lady:Ramrigethi!
You eat dal bhat in the morning? Kanakajo?
Really old man: budehaGoodday, old man. Namastéba!
Really old lady: budhediGoodday, old lady. Namastéamma
Some people, peanutbutter? Souwdji
Some people, (girl) Souwni
Pisapgorni (i'm going to pee)
Disagorni ( I'm going to long toilet stay)
Alstublieft: Li noes
Enjoy you diner: ramresitta ka noes
Update
Hallo daar ben ik weer met een update:
Heb weer een flinke wandeling achter de rug van Balaju naar Mudkhu. Het zonnetje was niet zo fel en het leek wel alsof je door een tropisch regenwoud liep. Af en toe vielen er zelfs toepasselijk een paar regendruppels. Onderweg verschillende dorpjes gepasseerd en het is geweldig om hier het dagelijks leven te bekijken en hier foto's van te maken. Het is een drukke weg met voornamelijk allemaal brommertjes. Dit wist de politie blijkbaar ook want er was een grootscheepse controle. Iedereen werd aangehouden. Ook zag je er snel een paar omdraaiien en zo snel mogelijk wegrijden. Ook passeerden er allemaal bussen die zelfs tot boven op het dak helemaal volgeladen was met mensen, bagage en spullen. Onderweg ook nog een demonstratie gezien van grote aard. Ze dragen dan de nepalese vlag en er is veel politie bij en ze blokkeren dan ook de weg. Het ging er gelukkig wel gemoedelijk aan toe. Op de terugweg waren er een paar kinderen aan het tafeltennissen en ik moest even komen kijken. Ook kwamen er een stel kinderen op me af en die wilden even handjes schudden en mijn naam weten. Ze riepen me de hele tijd nog na om gedag te zeggen. Ook kwamen er nog twee brommertjes voorbij en die vroegen waar ik naar toe moest anders mocht ik wel achterop en kon ik meerijden. Ik ben maar blijven lopen, goed voor de gezondheid tenslotte... Eenmaal terug in het dorp Balaju ben ik bij een kraampje bij een gezinnetje een frisdrank gaan drinken op een krukje. Ze proberen dan een gesprek aan te knopen in het Nepalees, gelukkig heb ik mijn eerste les erop zitten, die komt ook nog op de blog.
Bij het tehuis zijn inmiddels nog meer ouders met gehandicapte kinderen op bezoek geweest en ze hebben een intake gehad dus misschien krijgen we nog wel gezinsuitbreiding. Inmiddels is er ook al een mooie aankoop gedaan van het sponsorgeld. De timmerman heeft echt vakwerk geleverd en er iets moois van gemaakt. Er zijn 2 verstelbare loopstoeltjes aangekocht en een tafel die verstelbaar is met kniesteunen en wand/klimrek. In de stoeltjes hebben ze een goeie steun en kunnen ze op een goede manier zitten en zo moeten ze proberen hun voeten te gebruiken en zo vooruit te komen en te lopen. Op de manier kunnen ze ook met de andere kinderen samen zijn want dan kunnen ze er beter naar toe. Het was nog even wennen voor ze en ze wisten ook nog niet precies wat nu de bedoeling ervan was. Maar als we ze een hand gaven en ze zo mee naar voren trokken begonnen de voetjes al aardig te bewegen. Alleen het zelf doen dat gaat nog niet dus we gaan nog flink oefenen. De stoeltjes zijn ook in hoogte verstelbaar dus we kunnen ervoor zorgen dat elk kind ook echt een goede houding heeft. De tafel met het wandrek kunnen we ook helemaal verstellen. We proberen ze ook zo goed mogelijk te laten staan dit gaat ook makkelijker omdat hier die kniesteunen speciaal voor zijn gemaakt. Ook proberen we dat ze vanuit de zithouding zichzelf omhoog moeten trekken en zo rechtop moeten gaan staan. Ook zijn er misschien nog plannen voor een snoezelruimte en een schommel. Indien hier meer over bekend is horen jullie dit nog van mij. We kunnen hiermee inmiddels flink aan de slag en hopelijk zien we dan ook snel vooruitgang. Dirk heeft vandaag zijn laatste dag in het tehuis doorgebracht, hij vertrekt naar China. Hij heeft een mooi draaiboek voor ons gemaakt met foto's en instructies. We zijn hem hiervoor heel erg dankbaar en we gaan ermee aan de slag.
Ook ben ik op advies inmiddels naar de momo cave geweest. Hier zouden die het beste zijn. Momo's zijn deegrolletjes gevuld met groenten of kip of andere vulling. Ze kunnen ze stomen of bakken. Er staat zelfs een bordje bij de ingang met momo cave maar ik weet zeker dat er niet veel naar toe gaan je moet het weten te zitten. Je loopt dan eerst een pad langs brommertjes af en dan ga je de trap op. Je moet zelfs bukken zo laag is het. Je denkt waar kom ik toch terecht en daar is dan het kleine restaurantje. Het heeft inderdaad wel iets weg van een grot zo compact en apart. Als je momo's besteld krijg je een bord met tien stuks. Ook had ik een tomatensoep besteld. De volgorde is altijd een verrassing en ja hoor eerst de momo's en dan de soep. De momo's waren erg lekker maar al aardig pittig. De tomatensoep was zo ontzettend pittig dat ik er echt lang over heb gedaan. Ten eerste om na iedere hap weer even af te koelen en ten tweede omdat mijn neus bleef lopen. Gelukkig had ik de volgende dag geen last van mijn maag of darmen, ook altijd maar weer afwachten.
Ook zie ik sochtends al die kinderen in uniform naar school toe gaan. Ze zijn wel heel lief voor elkaar want ze lopen altijd hand in hand of ze lopen schouder aan schouder. Zelfs de allerkleinsten lopen al samen naar school. Ook zie je genoeg complete gezinnen op de motor, vader en moeder en 2 kleine kinderen zonder helm of pak. Ik zag dat de kinderen onderweg ook schoolboeken enzo kochten bij een kraampje langs de weg. Ikben daar gaan vragen of ze misschien een eenvoudig boekje hadden om de nepalese taal te leren. Je weet wel aap, noot, mies terug in de tijd. Ze hadden er wel meer dan met vertaling in het engels en dan de nepalese tekst maar dus niet erbij vermeld hoe je het moest uitspreken. Ze probeerden uit te leggen dat die letter ie,aa of oo was endan moest ik het toch weten. Zosimpel was het, ik zeg voor jullie, niet voor mij! We moesten er hard om lachen, ze hebben de hele kraam uitgemest maar helaas niks kunnen vinden. Ik ga nog eens in een boekhandeltje op zoek.
Vanmorgen stond ik trouwens op Dirk te wachten en toen sprak die riksja man mij aan die mij de laatste keer heeft thuisgebracht. Hij vroeg hoe het ermee ging en wat ik vandaag ging doen. Ik vroeg ook hoe het met hem ging en dat hij al weer vroeg op pad was. Toch leuk dat ik hem weer even gezien heb en wat een toeval in zo;n stad! Hij woont tenslotte op anderhalf uur afstand.
Bezienswaardigheden
Na een lekker ontbijtje op het dakterras heb ik mijn rugzak gepakt en op weg naar Balaju. In Balaju zelf ligt een slapende Vishnu in een schaduwrijk park dat de watertuin heet. In dit park bevinden zich ook de 22 stenen waterspuiters van de Balaju Hiti. Het park was gemakkelijk te vinden en de slapende Vishnu lag er inderdaad gemakkelijk bij en lag heerlijk te slapen. Je zou bijna jaloers worden... Het was wel een mooi beeld om te zien en een keer helemaal wat anders. Het beeld wordt door gelovigen overdekt met bloemen, blaadjes en rijst. Bij de waterspuiters komen de mensen zich wassen en/of water halen. Bij het park was ook een soort bos waar in het weekend veel gepicknickt wordt. Ben een beetje een boswandeling gaan maken en toen hoorde ik opeens allemaal water gespetter. Opeens keek ik uit op een enorm zwembad waar voornamelijk mannen aan het zwemmen waren. Er waren echter meer toeschouwers die dat allemaal vanaf een afstandje bekeken en hun ogen uitkeken. Misschien kunnen heel veel nepalezen wel niet zwemmen of is dit niet voor iedereen weggelegd om dit te kunnen betalen. Na het park ben ik Balaju verder doorgelopen en heb ik een hele tijd een bergpas gevolgd. Het uitzicht werd steeds mooier en de omgeving ook. Opeens was ik in een nationaal park. Onderweg ook nog een grot gepasseerd en verschillende dorpjes. Helaas moest ik ook nog terug en wist ik niet waar de weg naar toe ging maar ik ga zeker nog een keer terug. Het schijnt dat je naar de top kunt gaan van de Nagarjun op 2096 m hoogte en vanuit daar schijn je een prachtig uitzicht te hebben. Ook zijn hier bijna geen toeristen geweest want iedereen keek naar me alsof ik zelf een attractie was. Dit zijn vaak wel de leukste dingen om mee te maken en zo zie je maar het hoeft niet altijd toeristisch te zijn wil het mooi zijn.
Ook wilde ik nog naar Budhanilkantha lopen, hier zou de grootste liggende Vishnu liggen. Er stond omschreven dat het ongeveer 9 km moest zijn. Ben dus op tijd vertrokken maar met die hitte hier is het niet te doen, bijna geen schaduw en je klimt en je daalt continue. Ook een paar keer geprobeerd te vragen hoever het nog ongeveer was. Kreeg verschillende antwoorden van een half uur tot ongeveer 2 a 3 uur. Op een gegeven moment op een stoep in de schaduw neergeploft en toevallig stond daar ook een riksha. Na wat onderhandelen zou hij mij brengen en ook weer bij mijn questhouse afzetten. Hij moest wel eventjes eerst nog zijn lunch nuttigen. Nadat ik was ingestapt had ik al weer bijna spijt! Het karretje rammelde van alle kanten en hij moest me een paar bergen op zeg, het zweet gutste van zijn koppie en de ketting vloog er ook nog een paar keer vanaf. Ik heb hem maar mijn fles water aangeboden en ook maar een stukkie zelf nog meegelopen. Hij heeft me netjes een rondleiding bij het complex gegeven. Alsnog maar een fles water voor hem ingeslagen en toen haalde hij voor mij ook een fruitsapje, erg lekker. Zijn schouders waren ook nog aan het verbranden want hij had een shirt zonder mouwen aan. Uiteindelijk dus heel de weg weer teruggereden naar het Yellow House en hier heb ik maar snel mijn zonnebrandcreme gehaald zodat hij zichzelf wat kon insmeren. Hij was me erg dankbaar en zo hebben we samen toch nog een leuke dag gehad. Ik had wel met hem te doen want zo iel als tie was, hij moest nog wel terug fietsen naar zijn eigen dorp, heuvels op. Heuvel af ging wel een stuk sneller trouwens maar ik was bang dat de remmen het zouden begeven en met al die kuilen in de weg maar het is allemaal goedgekomen dankzij alle gelukshangers etc die ik gekregen heb. Bij de liggende Vishnu mocht je eigenlijk ook geen foto's maken. Maar als je dan snel op het stoepje ging staan en je keek vlug om het hoekje dan was het wel weer toegestaan, heel apart.
Ook ben ik al een beetje aan het bekijken wat ik nog wil zien de laatste maand als Wil dan ook inmiddels is gearriveerd. Natuurlijk laat ik hem dan hier ook eerst de hoogtepunten zien van Kathmandu, die ken ik dan natuurlijk uit mijn broekzak, goede reisleidster. Ook heb ik inmiddels een naam gekregen van een goed reisburootje. Het is bijna niet te vinden want je moet dan eerst een winkel binnen stappen en dan is er dus een trap omhoog die er naar toe gaat. Echt op z'n nepalees. Ik wil in ieder geval nog naar Pokhara. Hier kun je een trekking maken in het Annapurnagebied of blijven voor een rustige vakantie aan de voet van de Himalaya. Pokhara's weelderige natuurschoon contrasteert met de indrukwekkende bergen. Ook ligt hier het bekende Phewa Tal meer. Ook wil ik nog naar Nagarkot en Dhulikhel. Vanuit deze plaatsen kun je een prachtige zons opgang of ondergang zien met een blik op de Himalaya en dan lijkt het alsof je zo naar de bergen kunt toelopen of kunt aanraken. De weg naar Dulikhel is de hoofdweg die door loopt tot de chinese grens en vandaar naar Lhasa de tibetaanse hoofdstad. Het moet er prachtig zijn qua omgeving. Ook wil ik dan nog Chitwan National Park aandoen of Langtang National Park. Het beste uitkijkpunt schijn je te hebben op de rug van een olifant. Kortom nog genoeg te doen en te bezichtigen.
Jullie horen het nog allemaal... ga nu nog een paar fotos proberen te plaatsen. De groeten
De kinderen en het tehuis
Helaas heb ik de afgelopen week niet zoveel kunnen werken door alle stakingen. Ik mis de kinderen wel hoor. Sochtends worden de gehandicapte kinderen gebracht en dan gaan ze eerst allemaal naar de wc. Hierna is het de bedoeling dat ze allemaal in een kring gaan zitten en wordt iedereen welkom geheten dmv een liedje. Hierna is het dan tijd om wat te spelen. We proberen dan om met een bal te spelen, van lego iets te bouwen of een puzzel te maken dmv een bepaalde volgorde en op kleur. Ze vinden het ook geweldig als we ze in een deken leggen en om dan te gaan schommelen. Je ziet ze dan helemaal tot rust komen en ook de glimlachjes verschijnen dan. Ook vinden ze het heerlijk om vooruit getrokken/gesleept te worden, ze zitten dan in een slaapzak en zo slepen we ze dan vooruit. Ook hebben we een soort glijbaan gemaakt dmv een matras en die laten we dan langzaam over de rolstoelrails naar beneden glijden. Je kunt dit eindeloos blijven herhalen. Ook vinden ze het heerlijk om in de rolstoel door de tuin te rijden, even lekker naar buiten. Hierna is het dan ook tijd voor het serieuzere werk, de therapie. We nemen ze dan mee naar een aparte ruimte een voor een en doen dan oefeningen die het beste bij het kind past voor ongeveer 20-30 minuten per kind. We proberen om een betere heup/romp stabiliteit te krijgen en een beter evenwicht en dat ze beter kunnen staan en om de spieren sterker te maken en hierover een betere controle.
Razan is een jongen met het syndroom van down. Hij probeert vanalles na te doen en vooral met het trekken van gekke bekken. Hij is bijzonder lenig en kan zelfs zijn benen in zijn nek leggen. Maar dit is juist ook het gevaar want dit is erg slecht voor zijn lichaam en dit moeten we dan ook proberen te voorkomen. Hij houdt ook erg van dansen. Hij is ook in voor het maken van een puzzel. We laten hem op de bal zitten en zo proberen we zijn evenwicht beter te krijgen. We rollen de bal dan een beetje en zo moet hij erop proberen te blijven zitten. Ook doen we oefeningen met traplopen. Hij gebruikt nog teveel zijn elleboog en niet zijn hand om de trapleuning vast te houden. Hij gebruikt dus nog de verkeerde spieren. Ook leggen we hem op de bal en dan moet hij zijn handen op de grond leggen om zo meer kracht te krijgen en zo vooruit te lopen. Ook proberen we op de trap te wisselen met zijn voeten zodat hij met zowel zijn linker als rechtervoet de trap omhoog en naar beneden kan lopen.
Ekta is een meisje dat voorheen niet zo goed kon zitten, ze viel telkens helemaal naar voren zodat haar hoofd op haar benen lag. Als we met haar schommelen worden haar zintuigen geprikkeld. Voor haar hebben we ook een gordijnrails gepakt en daar wat voorwerpen aan gehangen. We leggen haar dan op het matras en dan moet ze proberen de speeltjes te pakken en ook om omhoog te komen zodat ze haar spieren ook weer aanspant. Ook doen we oefeningen om haar goed te laten zitten en goed te laten staan zonder dat ze hierbij haar evenwicht verliest of naar voren valt. Het zitten gaat al stukken beter. Afgelopen keer toen we haar lieten staan en net deden of we haar lieten vallen begon ze heel hard te lachen, dit hebben we haar zo nog niet horen doen.
Sandjok is een jongen die altijd lacht en overal voor in is. Hij heeft echter een hand die hij bijna niet gebruikt en in een vuistvorm geplaats is tegen zijn buik aan. En ook als hij loopt zet hij zijn voeten voor elkaar ipv naast elkaar. We proberen bij zijn handje om zijn vingers helmaal lang te maken en ook om zijn arm te strekken zodat hij deze hand misschien wel gaat gebruiken. Ook proberen we bij oefeningen om zijn goede hand vast te pakken zodat hij bijvoorbeeld de bal met zijn slechte hand moet pakken of moet aanraken. Ook proberen we hem op de juiste manier te laten staan en zijn voeten op de juiste manier te gebruiken. Hij kruipt ook niet maar gaat op de grond liggen en dan trekt hij zich zo vooruit. We moeten hem wel goed in de gaten houden want de laatste tijd begint hij met wat blokjes enzo te gooien.
Dewy is een meisje dat nog niet zo goed weet hoe ze met anderen om moet gaan. Terwijl haar ouders gingen werken is ze al die tijd alleen in huis achtergebleven. Ze vindt het heerlijk om met piepende beestjes te spelen, ook omdat daar dan weer lucht uitkomt. We zijn nog een beetje aan het kijken waar ze het beste op reageert of wat voor haar de beste oefeningen zijn. We denken dat ze veel meer kan als dat ze nu laat zien. Momenteel zin we bezig om haar goed te laten staan aan een tafel en om de piepende beestjes te verplaatsen zodat ze ook moeite moet doen om ze te pakken en zodat ze toch ook weer haar spieren moet aanspannen. We hebben haar ook in een spiegel laten kijjken en hierdoor ging ze haar hoofd bewegen en allerlei bewegingen maken misschien dat we daar iets meer mee kunnen doen.
Sepa is een meisje dat alles in haar mond wil stoppen en er dan op wil bijten. Dit is voor haar een herkenning van bepaalde dingen. Ook vind ze het geweldig om met allerlei soorten stofjes bezig te zijn. Ze kan er ook enorm van genieten als we met haar schommelen of als we haar in de rolstoel zetten en er dan mee rond gaan rijden buiten. We hebben nog niet precies in beeld wat later haar kunnen zal zijn.
Als ik dan naar al deze kinderen kijk hebben ze toch wel een enorme achterstand voor kinderen van hun leeftijd en is er nog veel werk te verzetten.
Na de oefeningen is het al weer bijna tijd om wat te gaan eten. Ze zitten dan in speciale stoelen en dan wordt er een tafel aangeschoven. Ze krijgen dan een soort rijstepap. Hierna gaan sommige kinderen eventjes slapen en is het even wat rustiger want het eten moet toch ook zakken. Hierna wordt er dan nog wat gespeeld en ook worden er nog wat oefeningen gedaan tijdens het spelen. Dan krijgen de kinderen nog een keer melk met koekjes te eten en dan rond half vier worden ze weer opgehaald omdat het momenteel alleen nog een dagopvang voor de gehandicapte kinderen is. De kinderen van het tehuis komen ook regelmatig even kijken bij de kinderen als ze klaar zijn met school of even tijd hebben Ze worden echt liefdevol behandeld. Ook zijn er twee didi's aanwezig die erg goed zorgen voor de kinderen en het tehuis en ook is er een goede kokkin aanwezig. Janakh en Pushpa hebben zelf een dochter en wonen vlak in de buurt. Voor hen was het in 1e instantie ook vreemd om er gehandicapte kinderen bij te hebben in het tehuis maar nu missen ze ze gewoon als ze er zelf even niet zijn. Het tehuis zal dan ook nog uitgebreid worden met meer gehandicapte kinderen. Natuurlijk hou ik jullie van alles op de hoogte. Het is helemaal nieuw voor mij om met kinderen te werken en zeker ook met gehandicapte kinderen maar als je dan een lach ziet of een verbetering dan is je dag gewoon helemaal goed. Je krijgt er veel liefde voor terug.
De volgende keer zal ik wat meer foto's erbij plaatsen maar gezien de stakingen zit ik nu in een internetcafeetje wat niet zo'n snelle verbinding heeft en/of werkt.
Tot de volgende keer....
nieuwe update
Om de drukte te ontwijken en het verkeer ben ik al een keer naar de Garden of Dreams geweest. Een schitterende tuin die veel weg heeft van Mondo Verde in Landgraaf. Overal staan bankjes en prieeltjes waar je lekker kunt vertoeven. Ook is er een prachtige vijver en ook prachtige bloemen en planten en ook hele mooie bamboe. Het lijkt wel een paradijs. Je ziet dan ook overal verliefde stelletjes. Terwijl ik lekker op een bankje in de schaduw zat ging er een apart tafereel plaatsvinden. Eerst dacht ik dat het een soort sekte was. Een vrouw en 2 mannen zochten een plekje op in het gras. De vrouw ging liggen en werd bedekt met een rood laken. De man had zwarte lange gevlochten haren en deed een tenue aan. Toen haalde hij allerlei schalen tevoorschijn en de vrouw leek inmiddels helemaal in trance. Er zat ook een beetje water in de schalen en met een bepaalde drumstok liet hij de schalen trillen en kwam er een apart geluid vanaf. Ze noemen dit de zingende schalen. Het moet helend zijn voor het lichaam, relaxend en het moet energie geven als het op de juiste manier gedaan wordt. Een soort therapie dus eigenlijk. Een aparte gewaarwording.
Ook kreeg ik de tip om bij een soort snackbar te gaan eten. Ze zouden daar de beste frietjes van Kathmandu hebben. Nou ik was wel een keer toe aan een goede aardappelsmaak want tja niks boven hollandse pot voor mij. Een medium portie besteld met tomatenketchup en het was inderdaad erg lekker en net als bij ons perfect gebakken. Wel grappig ook trouwens want er zaten ook indiers en nepalezen te smullen van onze westerse snack, geweldig mooi gezicht. En jawel ze eten de frietjes ook gewoon met de handen maar dan wel met de rechterhand want de linkerhand is voor toiletgebruik. Ik ben inmiddels dus ook even tijdelijk rechts.
Ook naar Durbar Square geweest om daar een pasje te laten maken zodat ik daar vaker kan terugkomen maar dan niet iedere keer hoef te betalen. Dit is ook een prachtig plein waar het ook altijd druk is. Ook leek het hier weer alsof ik er moest zijn. Een drukte van belang met voornamelijk indiase mensen.Ook stond er een heel orkest opgesteld op het plein schuilend onder een scherm voor de hitte. Op het plein lag ook het kadaver van een geit en een buffel maar dan zonder koppen. Deze lagen op een podium voor het orkest met een offeraltaar. De mensen gingen om beurt bidden en een offer brengen dmv geld, bloemen of iets anders. Hierna verschenen er ook dansers op het podium met allerlei maskers op. Het moet een belangrijke en speciale dag zijn geweest want er waren ook allemaal cameraploegen aanwezig Helaas kon mij dit niemand vertellen....
Ook zijn we inmiddels naar Kirtipur geweest. Kirtipur wordt voornamelijk bewoond door boeren en handelaars, dus nog een echt authentiek dorp. Het lijkt alsof de tijd er heeft stilgestaan. Hier zie je ook nog de Newari nederzettingen. Deze oude stad is als burcht opgebouwd om het leengoed vd vallei te beschermen. Deze stad is ook aangevallen en ingenomen door de gorkha's. Omdat er langdurig tegenstand was geboden door de inwoners besloten ze van elke mannelijke inwoner de neus af te snijden en daarom heet deze stad ook wel Naskathipur (stad van de afgesneden neuzen). Vanaf het busstation in Kathmandu zijn we er met de lokale bus naar toegereden. Dit kost nog geen 30 cent en het is leuk om met de lokale bevolking mee te reizen. De stoelen zijn dan wel erg krap en je moet je benen bijna in je nek leggen maar je moet er dan ook wat voor over hebben. In Kirtipur kwamen we een stel meiden tegen die een wandeling gingen maken naar Bungamati. Je passeert dan allerlei dorpjes en je loopt lekker door de rijstvelden heen met een geweldig uitzicht. Ze vroegen of we mee gingen en hebben heerlijk een paar uur gewandeld in de natuur en rustige omgeving. De inwoners waren allemaal erg vriendelijk en je kon zien dat ze nog niet veel toeristen hadden gezien. We hebben wel vaak de weg moeten vragen want er stond niks aangegeven. Op zijn tijd ook een keer een lokaal theehuisje aangedaan en daar wat gedronken om even bij te komen. De bevolking is allemaal op het land aan het werk en de kinderen komen allemaal naar je toe want ze zijn erg nieuwsgierig. Uiteindelijk zijn we ook langs de Bagmati bridge gekomen en vanaf Bungamati hebben we weer de plaatselijke bus teruggenomen. Een heerlijke dag wederom
Zo daar ben ik weer met een update
Momenteel is het hier erg warm, rond de 34 graden. Zelfs voor hier is dat blijkbaar extreem. Inmiddels ben ik ook al wat verkleurd. Wij willen immers bruin worden terwijl ze hier juist witter willen worden, hoe raar kan het zijn. Het is hier trouwens wel om zeven uur al donker, hier kennen ze geen zomer en/of wintertijd. Er vinden momenteel wel veel stakingen plaats in Kathmandu. Er rijden dan bijna geen taxi's en de meeste winkeltjes hebben de rolluiken dan dicht en gaan ook niet open. Er zijn dan allemaal demonstrerende mensen op straat. In Nepal heb je allerlei kasten/bevolkingsgroepen en deze wonen overal verspreid. Nu wil de regering dat deze kasten/bevolkingsgroepen in een bepaald gebied bij elkaar gaan wonen. Dit zou dan een volksverhuizing tot stand brengen en dit willen de mensen niet vandaar deze demonstraties. Op deze dagen moet je blijkbaar goed uitkijken op straat en vragen of het veilig is om bijvoorbeeld naar een tempel ofzo te gaan in een bepaald gebied. Dus even afwachten wat dit allemaal te weeg gaat brengen.
Inmiddels ben ik ook al naar de apentempel (Svayambunath) geweest en naar Pashupatinath (ganges van Nepal).
Svayambunath is een geweldig mooi complex waar je echt tot rust kunt komen. Het is een van de belangrijkste stoepa's hier. Boven aangekomen stond ik dan ook oog in oog met de ogen van Boedha. Ook zie je overal gebedsvlaggetjes. Rondom de stoepa bevinden zich onderkomens voor pelgrims, woonhuizen, soevenirswinkels en kloosters met monniken. De trap er naar toe heeft maar liefst 365 treden. De apentempel is overigens vlakbij het tehuis waar ik werk. Ook ben ik dus naar Pashypatinath geweest, de ganges van Nepal. Dit complex is heilig door zijn ligging aan de Bagmati rivier. Het is eventjes raar en onwennig om dit complex te betreden. Hier vinden dus ook allerlei crematies plaats op vierkante plaforms. Het rare ook om te zien is dat er dus ook gewoon mensen de was doen in deze rivier en dat kinderen er ook gewoon in zwemmen en zelfs op zoek gaan naar sieraden vd overledenen. Bij dit complex zijn er ook veel Sadhus te zien die hun normale gebruiken dus hebben afgezworen. Natuurlijk heb ik alles vanaf een afstandje bekeken maar het is wel een indrukwekkende plek die je gezien moet hebben... Dit kunnen wij zo niet in Nederland. Deze 2 bezienswaardigheden liggen allebei op ongeveer een uurtje loopafstand. Na zo'n bezichtiging ben je dan ook echt wel weer blij om thuis te zijn... Het is warm en in die drukte en die ongelijke wegen, het gaat wel in de beentjes zitten hoor! De kennedymars is er niks bij ahum.... De rivieren zijn hier ook zwaar bevuild met allerlei rotzooi en voornamelijk plastic. Je ziet bijna het water niet meer en het stinkt er gruwelijk. Waarschijnlijk wachten ze op de moessonregens zodat alles weer wegspoeld maar waar naar toe.....??!! De nepalese straatjes zijn ook erg indrukwekkend. Het is er een chaos mbt verkeer, stof en gaten in de weg en dan zitten er overal hele kleine winkeltjes waar dan bijvoorbeeld een ouderwetse kapper, naaister, fietsenmaker, eetstalletjes zitten maar dan allemaal zoals 100 jaar terug. Prachtig om ergens langs de kant te gaan zitten en om te kijken wat er dan allemaal voorbij komt. Riksja's, mensen die manden op het hoofd sjouwen of zelfs complete kasten die lopend worden vervoerd, kortom een mooi tafereel allemaal. De volgende keer zal ik wat meer vertellen over de kinderen en het tehuis.